Vuslat

rezalet yüzyıl

2011-01-06T10:03:00.002+03:00

http://www.rtuk.org.tr/sayfalar/GorusOneri.aspx

2010-12-16T15:54:00.002+03:00

hayret yani...
sayfayı açtım, tam aklımdakileri yazacaktım ki ne diyeceğimi unuttum maalesef.
aklıma gelince yazarım inşaallah.
ama hevesim kursağımda kalmasın bari başka bir şey de söyleyebilirim heralde;

mesela; apaçiyi eğlenceli bulanlara şaşırıyorum. çok hüzünlü bir melodi değilmi?
insanın ağlayası geliyor neredeyse...

salavatta çekiyorum sürekli ama yine de hatırlayamadım diyeceklerimi...
apaçiyi zikrederek salavat çekersem bu kadar olur tabi...estağfirulluah...

bu arada; ilk finalim iki hafta sonra.
kafamı kaldırmadan çalışıyorum. aklınıza gelirsem dua ediniz lütfen.
söz, ben de size ederim...hem de kabede.

allahım lütfen:(

2010-12-06T12:18:00.002+03:00

oynatmama az kaldı

hizmetçim nerde?

bu koca ev yüzünden

çıldıracağım...

not: resim bulamadım,bulsam iyiydi.

faniyim, fanisin, fani,faniyiz, fanisiniz, faniler...

2010-11-25T11:45:00.003+03:00

her şey bitti.

öteki herşey ise, yeniden başladı.

(elhamdulillah, çok şükür.)

tatil başlıyor

2010-11-07T19:10:00.002+03:00

yatcaz kalkcaz yatcaz kalkcaz yola çıkıcaz inşaallah.
bu sene kurban bayramı için yıllaaaar sonra tükiyeye gidiyoruz allahın izniyle.
nasılsa nüfusumuzdan ötürü hac bir kaç sene için rafa kalkmışken, dedik madem öyle oturmayalım yanlız yanlız.
şimdi allahdan dileğim inşşşşşaaallah lapa lapa kar yağar biz varınca.
taa dönene kadar da durmasın umarım.
kızım bana hep " kar ne anne" diye sorar yıllardır.
ona bu bayramda on gün on gece "işte kar bu kızım" demek istiyorum.
yolculuğumuz arabayla olacağı için dönüşte size anlatacağım çoook şeyler birikmiş olacak muhtemelen.
for example;

dünyanın yedi harikasından birisi olan petra şehri, amman, şam, halep, dönüşte belki de beyrut ve tabiii türkiye!

inşaallah istanbulada gitmek nasip olur da herşey tam süper olur.

vay be, gör de inanma!

2010-11-04T21:12:00.003+03:00

şu foto üzerine sayfalarca methiye yazabilirim kıymetli başbakanıma.

ama yazmış kadar olmuşumdur diyerekten gerek görmüyorum:)

katil oldum

2010-10-27T20:26:00.002+03:00

bugün 4 buçuk yıllık arabistan hayatımda ilk kez bir kertenkele öldürdüm efendim.
çünkü bunu yapacak benden başka kimse yoktu evde. kapıyı kapatıp akşamı beklemek de saçma olurdu, zira kapalı pencereden girmişti.

olayın gelişimi ise şöyle;

ben perdeyi açarken bir de ne göreyim yusyuvarlak gözleriyle bir hayvancık bana bakıyor.
kertenkele dedim ama aklınıza gelenler gibi değil, minnacık bişey...bildiğimiz kahverengilerden olaydı evi terkederdim heralde. zira onlar kolayına ölmüyorda. evimizdeki bir başka katilden biliyorum. zorlanmıştı zamanında ...

her neyse, önce aklıma, geçen seneden evin çeşitli yerlerine yerleştirdiğim böcek ilaçları geldi. en yakınımdakini aldım hemen, ben sıktıkça bu kaçıyordu, neredeyse ben bayılıcaktım ki ilacın etki etmeyeceğine kanaat getirdim.

ayakkıbılığa doğru gittim ve oğlumun ayakkabısını alarak başladım hayvana vurmaya, sersemlemişti zaten biraz, bu yüzden kolay oldu.

önce kuyruğunu bıraktı, safım benim, kanar mıyım ben buna, ben de bıraktım kuyruğunu orda, hiç ilgilenmedim, düştüm hayvanın peşine...

sonunda daha fazla direnemedi, allah rahmet eylesin.

yanlız o bakışları gitmiyor gözümün önünden, küçük bir bebek gibi bakıyordu bana. sanki bırak beni der gibi, hayır sinek falan değil ki camı açayım da doğal yaşamına gitsin.

bir de ayakları çok güzeldi ya...ince ince ne güzel yaratılmış, subhanaallah büyük sanat gerçekten de.

allah onunda benim de günahlarımı affetsin, ne diyeyim... tekrarını da yaşatmasın.

okulumdan ilk izlenimlerim

2010-10-23T10:17:00.002+03:00

ilk heyecanlar başlıyor teker teker.
ilk quiz heyecanı, ilk exam heyecanı, öğretmenle ilk konuşmanın heyecanı...tabi konuşabiliyorsan.

hocamız amerikalı. ilk kez bu okul vasıtasıyla arabistanda yaşayan bir amerikan görebildim. zira hepsi çalışma saatleri haricinde adeta kale gibi dizayn edilmiş copmoundlarına giriveriyorlar hemen. burada pek hoş muamele görmediklerinden midir, yoksa korktukları başka bir şey mi var bilemem.

hocamız amerikalı olunca haliyle ana dili de ingilizce oluyor tabi. onunla karşılaşana kadar kendimi ingilizce biliyor sanıyordum. yani bu günlerde kötü hissediyorum.

ayrıca da onu anlamaya çalışırken çok yoruluyorum. eve döndüğümde sanki taş taşımış gibi hissediyorum... maalesef...

fakat evde beni bekleyen her şey çabuk kendime gelmemi sağlıyor sağolsunlar.

akşam çocuklar uyuduktan sonra uykumdan ölmüş olsam bile bir kaç saat oturmayı tercih ederdim hep. artık bu lüksümde kalmadı sanırım. bir kaç saat oturmayı tercih edesim gelmiyor hiç. etsem bile bunu oturmak için değil, homeworkler için yapıyorum.

şikayet ettiğime bakmayın, aslında çok istediğim bir şeye kavuştum ve de dil öğrenmek şahanee bir şey...

siz bu yazımı yorumlayın bol bol, bir sonraki yazımda da deli desem deli değil, manyak desem manyak değil en iyisi bir tuhaf diyeyim, evet tuhaf hocamızdan bahsedeceğim size...

şimdi okullu oldum

2010-10-16T14:53:00.006+03:00

daha dün bebeğimiiiiii, ayağımda sallarkeeeen...

böcekli evimizdeeee, cici bebe yedirirkeeen...

şimdi okullu oldum.

sınıfları doldurdum.

sevinçliyim hem nasııııl,

yaşasın okuluuuum!!

azmimin neticesinde Allah bana bu günleri de gösterdi şükürler olsun.

ülkemin olgunlaşmamış şartlarından ötürü bana sağlayamadığı imkanları burada yakaladım.

ve de üniversiteye adım atttım sonunda.

keltoş süloyu dinledim, arabistana gelip okuluma girdim.

hemi de peçeli peçeli...

70 milyon türk halkının önünde olmasada üç beş kişilik blog arkdaşlarımın huzurunda bugünlere bıkmadan usanmadan gelebilmemdeki en büyük destekçim eşime şükranlarımı iletiyorum. zaman zaman beni bıktırmaya ve de usandırmaya çalışsada desteğini inkar edecek değilim elbette.

bundan sonrası için de ciddi desteklerinin devamını bekliyorum.
mesela çocuklara bir de bakıcı bulsan tam süper olur babası.
bu arada üniversitenin kapısı başka bir dünyaya açılıyormuş hakketen de...
bundan sonra benden bu konuda da merak ettiklerinizi okuyabilirsiniz.

şimdilik çavvv...
gençlik böle konuşuyormuş:)

2010-08-28T00:39:00.002+03:00

nerdesin mehmet abi?

2010-08-23T20:37:00.004+03:00

mehmet abi nerdesiiiin???

noldu abi sana

bak kaçtır yazı yayınlıyorum köşede

bir tanecik olsun yorumlamadın.

"mehmetabi" yorumlarının eksikliğiyle büküldü bu kez blogumun boynu.

ya haramm:(

hayırdır mehmet abi

bir şeye mi küstün

sıkıntın nedir

bilmeden kırdıkmı kalbini

nerdesin abi

çıldıracağım inan!

mehmet abiiiiiiiiii!

arabistanda yaşamanın artı ve eksileri

2010-08-22T10:20:00.003+03:00

eskiden gurbet demezdim ama artık Mekke ve Medine hariç diğer şehirleri için de gurbet diyorum.
ben de Cidde de yaşadığıma göre gurbetteyim demektir.
gurbette yaşamanın artı ve eksilerini kendi kendime düşünürken not ederek daha kolay sonuca ulaşacağımı anladım.
sonra da blogun varken nota ne gerek var dedim.
zaten o da seni bekliyor boş boş dedim.
ben dedim, kendime dedim.
s.zambak dedim, git bloguna yaz sevinsin garip dedim ve geldim.
önce eksilerini sıralarsam artıları beni daha çok mutlu eder diye düşünüyorum.

1- Mekke ve Medine'ye ülfet peyda etmek, ülfet peyda etmek ihtimali ve korkusu
2-bayanların araba kullanamaması
3- bayanların taksiye binememesi
4- bayanların toplu taşımaya binememesi
5- bayanların sokakda yürüyerek bir yere gidememesi
6- bayanların balkona çıkamaması
7- zaten balkonlu evin çok az olması
8-bayanların istediği renkte dış kıyafet giyememesi
9- bayanların peçeleri dolayısıyla parklarda rahat yiyip içememeleri
10- bayanlara yönelik tüm kuaför işlemlerinin ateş pahası olması
11- komşuluğun mevta olması
12-alışveriş merkezlerinde kıyafet deneme kabinlerinin olmaması
13- bayanlara özel havuz olmaması
14- 7-24 klimalı bir hayat yüzünden kafamızın şişmesi ve temiz havaya özlem
15- kızımın türkçe harfleri ve rakamları da ingilizce gibi okuması (çok komik oluyor:))
16- hemen her tatlı türünde hurma kullanılması
17- çin malı haricinde bir şey bulamamak
18- mutavvalar:( (din polisleri)
19- Mesicid-i Nebeviye kameralı telefonla girememek
20- Kabede hanımlara azıcık yer ayırmaları
21- türk usulü Kur'an-ı Kerim bulundurmamaları
22- Kabe'de ve Medine'deki bayan polislerin komple kapalı olmaları, hiç hoşlanmıyorum bence yüzleri açık olmalı.
23- kavgacı şöförler...bir de trafik kuralları öyle ağır olmasa nasıl olurmuş.
24- bakıcı olayını abartmaları...
25- çoğul evliliğin yaygın olması
26- her milletten insanların olması, adeta küçük bir dünya...
27- yeşil doritosun olmaması
28-lezzetli siyah zeytin olmaması
29- piknik alanlarının olmaması, bu yüzden orta refüjlerde mangal yakmak:(
30- sahillerin içler acısı durumu, o sahilleri bize vereceklerdi ki...

ay içim karardı, biraz sevinelim şimdi de;

1- Beytullaha 40 dk uzaklıkta olmak
2- Efendimize 3 buçuk saat uzaklıkta olmak
3- vizesiz, biletsiz arabamıza binip rahat rahat Mekke'ye Medineye gidebilmek
4- alışveriş merkezlerinde sadece bayanların girebildiği bölümlerin olması,
5- sadece bayanların girebildiği kocaman parkların olması
6- bayanlar için şahane kıyafetlerin olması
7- bayanların yemek yapmak istememesinin çok normal karşılanması
8- okullarda ilkokuldan itibaren kız-erkek ayrımı olması
9- dışarda bayanların mecburen belli bir standarda göre giyinmesi, en azından görüntü kirliliği yaşanmıyor.
10- lokantalarda her masanın etrafının kapalı olması, orada ancak bu şekilde rahat yemek yiyebilir insan.
11- temizlikçi kadınların çok ucuz olması tarifi imkansız bir keyif...
12- ütücülüğün yaygınlaşmış olması da hakeza...
13- her durumda, her ortamda, gittiğiniz her yerde bayanların ve erkeklerin ayrı oturup kalkması hatta ayrı kapılardan eve girmesi de büyük özgürlük bence.
14- (size çok garip gelebilir ama) boşanmaların bizdeki gibi çin işkencesine dönüştürülmemesi.
15- çocuklar için bakıcı olayının yaygın olması
16- bir bayan tek başına biryere gidemeyeceği için çocukların külfetini eşiyle paylaşması
17- temizlik derdi olmadığı için evlerin kocaman olması

yorucu bişeymiş...
şimdilik bu kadar olsun.
dahası gelirse aklıma, belki 2.bölüm şekliyle yazarım.

5 kasım mı?

2010-08-19T19:00:00.003+03:00

çok geç ama yaa.. hiç beni düşünmüyorlar.
artık tatile gelmek lazım kasım ayında.

allahım öleceem acımdan...

2010-08-15T17:32:00.002+03:00

arkadaşlar, bu nasıl bir ramazan böyle yahu. serum versinler bana, bayıltsınlar, taa bayrama ayıltsınlar. herkesin elini öpeyim sonra bol bol şeker, çikolata ve de para versinler, teselli olsun zavallı siyah zambağa.

allahım! bana cennette özel bir kapı yarat. sadece benim için. çünkü ben çok zor oruç tutuyorum sırf senin rızan için.

arkadaşlar! lütfen bol bol yorum atın. bu zor günlerimde moral olsun bana.

zaten yine cinler yuva yapmış bloguma.

kışkışlamak lazım.

daha 2 saat var yahu.

sabır canımın içi midem sabır.

yine acımdan şiir yazacağım ramazan pidelerine:(

tam süper olcak

2010-04-07T23:34:00.003+03:00

girdikleri yeri darmadağın eden mini minicik karınca kardeşlerimden nasıl kurtulabilirim diye düşünürken bir yakınımdan şöyle bir öneri almıştım;

bir ekmek kırıntısı bırak bir köşeye
daha sonra bir karınca onu görüp yedi sülalesini çağırmaya gidecektir.
sen de o arada hemen ekmeği kaldır.
gelen karınca sürüsü bir şey bulamayınca muhbir karıncanın imajı zedelenecektir.
bunu bir kaç kez tekrarladıktan sonra artık o karıncaya kimse güvenip de gelmez.

dahice bir plan gerçekten de...bunun hamam böceği versiyonu da olsa tam süper olcak.

kırmızı türbanlı kız

2010-03-22T20:05:00.000+03:00

Efendiiim, bir varmis, iki varmis, üc yokmus. Ücün bi isi varmis, bi yere kadar gitmis.Develer gazeteci, pireler ajan iken, bir pire bir deveye : “ Gel beraber bir gazete kuralim.”, demismi, dememismi, belli degilmis. Gerci bu konuyla ilgili birilerinin elinde belgeler varmis ama belgeleri seytan almis götürmüs, satmis, getirmemis.Dandini dandini dastana, danalar gitmis Amerikaya, oradan öküz olup gelmisler...Neyse Efendim, lafi fazla uzatmayalaim, kisa kalsin.Vaktiyle kirmizi türbanli bir kiz varmis. Bu kiz üniversite tahsili yapicam, Rabbime ve halkima hizmet edicem, diyerek üniversite imtihanina girmis, birincilikle kazanmis ve kayit yaptirmak üzere ormanin icindeki üniversiteye dogru yola cikmis. Üniversite ormandaymis cünkü o zamanlar ormanlik bölgeleri türlü entirikalarla ele gecirip üniversite acma modasi cok yayginmis. Koc yasayan kurtlar bu ayaklarla okul acip, kendileri gibi adam yetistirirlermis. Kirmizi türbanli kiz, sevinc icerisinde ormana girmis, derken karsisina aniden hayvan oglu hayvanin biri cikmis. Bu hayvan bir kurtmus ve uluyarak kirmizi türbanli kiza sormus: “O basindaki seyde ne öyle ?!?!?!”“Türbaaan... Inancimin geregi.”“Neeeeee??? Amcanin böregimi ?!?! Hahahaha !! O türbanla nereye gidiyorsun ?”“Kazandigim üniversiteye kayit yaptirmaya gidiyorum, hayvan bey.”“Git bakalim. Nasil olsa gittigin gibi dönersin ! Hahahaha !!”Kirmizi türbanli kiz o hayvani orada birakip yoluna devam etmis. Tabi kurt da bos duracak degil ya. Hemen atlamis kavazaki motoruna, kestirmeden gelmis okula, varmis rektörün yanina. Üniversitenin rektörü, halkinin dinine ve degerlerine saygili, dürüst bir insanmis. Böyle oldugu icin, kurt öylelerini hic sevmezmis. Hemen oracikta rektörü yemis ve onun kiligina girip kirmizi türbanli kizi beklemeye baslamis...Gel zaman git zaman, gel zaman git zaman , gel zaman, e tamam orda kal zaman ! kirmizi türbanli kiz üniversiteye gelmis, rektörün yanina varmis.“ Geeel bakalim kiziiim. Yaklas söyle yanimaa !!”“ Bu rektör deminki gördügüm hayvana ne kadar cok benziyor. Suna baksana: kulaklari, eli, agzi, ne kadar büyük ...”“ Yaklas kiziimm ! Geel korkma !”“ Rektör amca, senin neden böyle kulaklarin büyük ?”“Senin gibi dindarlar hakkinda daha iyi istifarat alabilmek icin !!”“Ama senin ellerinde cok büyük...”“Senin gibilerinin türbanina daha rahat el uzatabilmek icin !!”“Iyide, senin agzin neden bu kadar kocaman ?”“E senin gibilerini daha kolay yiyebilmek icin !!!”“Gel burayaaa !!! Hahahaha !!!”Iste tam o sirada “Süpermüslüman” adinda bir kahraman, ucarak camdan iceri girmis.“Birak ulen kizi !!” Rektör kiligindaki kurda bi kafa... Kurt aynen nakavt...Süpermüslüman, kurdun yedigi namuslu rektörü de, kurdun karnini yararak cikartmis ve tekrar makamina oturtarak ona demiski : “ Örtüye uzanan elleri kirarim ! Bunu herkeze anlat !”Kirmizi türbanli kiz, Süpermüslümani görünce saskinlik ve hayranlik icerisinde sormus:“Siz yesilpersil adammisiniz ?”“Nayir bacim, ne persili ? Ben, zalimlerin korkulu rüyasi, mazlumlarin dostu Süpermüslümanim !”“Tesekkürler Süpermüslüman.”“Birsey degil.”“Kac sey?”“Hehehe... Sen beni güldürdün, Allah’ta seni güldürsün...”Efendiiiiiiiiim, daha sonralari kirmizi türbanli kiz ve Süpermüslüman, birbirlerine sevdalanmis ve evlenip mutlu bir hayat sürmüsler. Onlar ermis muradina, e bundan bize ne?Gökten 3 kilo elma, 4 kilo armut, 2 kilo sogan, 1 kilo da hiyar düsmüs.Millet de : “Ulan, basimiza tas yagmasi gerekirken, cok sükür meyve sebze yagiyor.”, demis.Bu masalda burda bitmiiiiis.Bu masali kim yazdi? Yazarin ayakkabi numarasi kacti? Gözleri niye yesildi? Sütten agizimi yanmisti ki 1 bucuk iskenderi yogurtlu yiyordu? Neydi? Nasildi? Noldu?Bütün bu sorularin cevaplari, az sonra karsinizda olmayacak, e cünkü bize ayrilan süre bitti...

naman allahımmm

2010-03-12T14:03:00.002+03:00

nayyııır nolamazzz...abdül ölemez... ninanılır gibi değil. hortlatın çabuk abdülü, türk halkının pisikolojisi bozulacak yoksa, şahsen benimki bozulmaya başlıyor. usta da hatunu aldı tatile çıktı. hiç yapacağı şeymi bu polatın. duy da inanma. yalaaannnnn diye naralar atıyorum tv başında. noluyor leeennn.... kurtlar vadisi tatile mi çıkıyor yoksa. :(

şeytan diyor seyretme bir daha, reytingleri yerle bir olsun...

kuş olsam...

2010-02-11T23:06:00.002+03:00

olsam da uçsam,
uçsam da türkiyeye konsam
kar topu oynasam,
kardan baayan yapsam,
burnuna havuç koysam,
soğuktan neredeyse donsam,
sokaklarda kaya kaya yürüsem,
düşenlere katıla katıla gülsem,
komşuma gülünce ben de düşsem...
hiç fena olmazdı hani:(

allah isterse her şey olur

2010-01-29T14:30:00.003+03:00

aslında böyle şeyler anlatılmaz, fakat iki gündür içimde uçuşan kuşlara hakim olamıyorum. öyle mutluyum öyle mutluyum ki paylaşmazsam olmayacak.

ciddeli hanımlar olarak gönüllüler vakfı adında bir derneğimiz var. tek hedefimiz muhtaçlara yardım edebilmek. birçok yardımlarımız oldu ama öyle birisi oldu ki rabbim kabul etsin çok hayırlı oldu kanaatindeyiz. arabistanda 12 senedir ailesini ve ülkesini hiç görmeyen bangladeşli bir kardeşimiz vardı. iki senedir de evli. yani yeni evli bir beyefendi. fakat bu kardeşimiz aynı zamanda iki senedir de kanser hastası. oturma izinleri de yok. arabistanda oturma izni olmayanlar ölüme terkedilmiş sayılır. zavallı hanımı sırf beyinin tedavi masrafını karşılayabilmek için günlüğü takriben on milyona denk gelen günlük temizlik işlerine gidiyor. eşinin hastalığının çok artması neticesinde doktorların tavsiyesi üzerine hanımı artık tedavi masrafları için değil son günlerinde ölmüş babasından yadigar kalan ama annesini görmeye gidebilsin diye uçak biletini alabilmek adına temizliğe gidiyordu. ikisi de öyle zor durumda kalmışlardı ki, onların sıkıntısını tam manasıyla anlayabilmem mümkün değil, anladığım kadarını anlatabilmem dahi mümkün değil.

bir şekilde bizim kulağımıza gelince bu durum, ne yapabiliriz diye düşündük önce. herkesten bir fikir çıktı, en nihayetinde bilet parası için gıda kermesi düzenleyelim dedik.kermesimizi, geçenlerde ciddeye gelen prof.dr. üstün dökmen beyefendinin konferansının olduğu türk okulunun bahçesinde aynı saatlere denk getirdik ki katılım daha çok olsun. ciddeli türk hanımlar allah hepsinden bin kere razı olsun elleri tepsilerle dolu dolu akın ettiler kermesimize.

netice tahayyülümüzün çok fevkınde bir rakam oldu ve hasta kardeşimiz şimdi ülkesinde. uçaktan iner inmez bayılmış fenalaşmış. abisi ve kardeşleri karşılamışlar. annesi başka bir şehirde onu beklerken, geçirdiği fenalık yüzünden havalimanının bulunduğu ildeki bir hastanede tedavi altına alınmış.

içimde kuşların sebebi, aklıma geldikçe mutluluktan gözlerimi dolduran şeyse; tedaviye cevap vermeye başlamış. hergün biraz daha iyiye gidiyormuş.
şimdiki dileğimiz ise cidde de kalan hanımının da bir an evvel eşine kavuşması.

düşün bakalım

2010-01-18T20:55:00.002+03:00

sizi cepten arayan birisi var

ama siz onunla o an görüşmek istemiyorsunuz

meşgule mi düşürürsünüz

yoksa

karşı tarafın pes etmesini mi beklersiniz?

üzülüyorum, hem nasıl

2010-01-03T23:56:00.002+03:00

çocukluk hakikaten de büyük safiyetmiş.
okul yıllarımda, çok sevdiğim, ailemden çok vakit geçirdiğim, çocukça sırlarımı paylaştığım, benden bildiğim canım arkadaşlarıma net sayesinde tekrar kavuştum birer, birer.
face to face durumu:)

artık konuşup sohbet ediyoruz, aradan geçen yıllarımızı anlatıyoruz birbirimize, kameralı görüşüp ne kadar büyüdüğümüze inanamıyoruz. sürekli şaşırıyoruz, sürekli ağzımız açık kalıyor.

sonra diyorum ki; çocukluk büyük masumlukmuş. bir kaçı hariç, bir çoğu çok değişmiş. artık benden değillermiş. sonra kendime şaşırıyorum benim böyle arkadaşlarımda mı varmış diye.bir tuhaf hissediyorum. biraz korku, ürperti, biraz özlem, en fazla da üzüntü yer alıyor kalbimde. mesele,benim çocukluk arkadaşlarımla ilgili olsa da annelik duygularım ağır basıyor galiba, kendi yavrularım için endişeleniyorum hemen. sonra,"herkesin sahibi allah, anneliğini yap yeter"diyor aklım kalbime.

öyle bir anlattım ki,siz de şimdi bir şey var sanacaksınız, belki var belki yok ama değişim çok.

fazla samimi gördüm kendimi
bu seferlik böle olsun o zaman.

hayırlı geceler herkese

tövbe ediyorum

2009-12-27T01:18:00.002+03:00

haklısın mehmet abi, "son" dedik son olacaktı neredeyse, karabasandan kurtuldum yazdım hemen. bir noktadan sonra insan yazının kalitesine çok dikkat etmiyor biliyor musun? önemli olan blogu öldürmemek bence, zaten yazdıkça açılıyor insan, yazası geliyor. mide gibi yani yedikçe miden büyür daha çok yersin veya yemedikçe yemezsin. blogda onun gibi, yazdıkça yazarsın, bir sekteye uğrarsa işin zor. bu yüzden ben de blogumu öldürmemek adına yazıyorum, sakın "ne yazıyor bu yaw" demeyin. imla kurallarıma da bakmayın, özgürce yazmak süpper bişe bence, imla kurallarını hiç sevmiyorum.

bu gecelik bu kadar yeter, çok da şımartmamak lazım bu blogları:)

tamam tamam,bu son

2009-12-13T15:45:00.004+03:00

elli kere diyorum, taksit taksit göndermeyin diye, sağolsun arkadaşlar parça parça gönderiyorlar fotoları. benim suçum değil yani.

şimdi kısaca fotoyu anlatayım;
mavi giysili hacılar malezyalı hacı kafilesi. boyuna bir halka olmuşlar. söylediklerine göre halkanın ortası da malezyalı hanım hacılar varmış... ne centilmenlik ama, takdir ettim valla...şak şak şak.....

bunları da yayınlamazsam içimde kalır

2009-12-10T17:42:00.005+03:00

bu resme bayıldım, kabenin puslu havası, eski fotolarda gördüğümüz kabeyi andırıyor.

2009 hac resimleri

2009-12-08T19:30:00.029+03:00

hu huu komşuu!

2009-12-05T15:14:00.002+03:00

İnsan yabancı bir yerde yaşayınca böyle hatalar da yapabiliyor. Her millet farklı tabi.
Geçen gün yeni evimin yeni karşı komşusuyla yeni arkadaşlıklar hayal ederek güzel bir tabak hazırlayıp komşuma götürmüştüm. Sağolsun, hoş bir sohbetimiz oldu o akşam...Her ne kadar devamı gelmese de bir akşamlık komşuculuk oynadık.
Lakin tabağımdan bir daha haber alamadım ne yazık ki:( Neccem ben şimdi. Gitti güzelim takım. Burda böyle demek ki, tabağın iadesi olmuyormuş. Baştan bileydim plastik tabakla vermezmiydim ben onları.

Bilemedim ben onuu bilemedim:(

2009-11-16T12:30:00.001+03:00

Merhaba kürkçü dükkanım, ben geldim :(

yüreğimden sızıntılar

2009-11-14T10:35:00.010+03:00

Selam kimsesizim,boynu büküğüm, garibim benim.

Ne biçim bir sahibin varsa,
Yılda bir kaç kez uğruyor hatırlarsa...
Ben sana nankörlük yapmış olsam da,
ilk göz ağrım, ilk heyecanımsın ne de olsa...

Bu yüzden,
Özür diliyorum senden.
İnan hep aklımdaydın aslında
Yüreğimden akanlara baksana

Bir daha böyle olmaz desem de
İnanır mısın bana yine de?
Ben olsam inanmam benim gibisine
Sana da inanma derim böylesine

sakın bunu bir veda sanma

onca anı,onca hatıradan sonra

kolay mı elveda demek sana

korkma,silip atamam seni çöp kutusuna

Zaten başıma kaldın sanırım
Hatıralar izin vermiyor ki ayrılalım
Bundan sonra da beraberiz korkarım
Hemen küsme be şaka yaptım:)

Sayende tarihe geçtim bir de
"Bloguna şiir yazan ilk sahibe"
Daha ne yapayım senin için
Küçük emraha bile bağladım için için:(

Bence yeter ama bu kadar
Yaz yaz nereye kadar
Hem barıştık sanırım artık
E görüşrüz o zaman allahaısmarladık

unutulmuş, üzüldüm

2009-11-12T19:39:00.001+03:00

blogumu görünce çok üzüldüm gerçekten, boynu bükük, garip garip kalakalmış öyle...
daha yazacaktım ama sonra inşaallah
misafir gelmiş, kapıda bekletmeyeyim şimdi

Bir Rica

2009-03-01T17:08:00.003+03:00

Sayın blog okuyucularım; sizlerden bir ricam olacak. Blogumu takip edenler başka yerlerdeki yazılarıma yorum yaparken azıcık daha dikkatli olurlarsa çok sevinirim. Gülünmeyen şakalar can sıkıcı olabiliyor.

Teşekkür ederim.

Efsane Geri Dönüyor

2009-03-01T13:51:00.002+03:00

Büyük güne az kaldı, bekleyişim sonunda hitama eriyor, çok mutluyum Allahım. Gerçi daha perşembeye çok var ama olsun, o kadar bekledim bir kaç gün daha beklerim.

Zormuş

2009-02-27T14:20:00.003+03:00

Apartmanımızda bir çok milletten insan oturuyor. Öğleden sonra evimin içini saran envai çeşit yemek kokularından da bunu anlamak mümkün. Bu kokulardan da nasıl kurtulabilirim hiç bilmiyorum. Kaç şişe oda spreyi kullandıysam da, elimde kolonya şişesiyle dolaşsam da çare değil maalesef. Kokular çok ilginç ve birbirinden çok farklı. Her bir koku bir millete işaret ediyor olsa gerek.

Binamızda şimdiye kadar öğrenebildiğim kadarıyla Suudi, Mısırlı, Hindistanlı, Pakistanlı komşularımız var. Belki dahası da vardır fakat maalesef komşuluk olmadığı için ancak bu kadarını biliyorum. Apartmanda bir çok daire olmasına rağmen uzaktan bakınca insana hayalet apartman, terkedilmiş bina gibi izlenimler veriyor. Ben binaya her girip çıkmamda hususi olarak kafamı kaldırıp pencerelere bakıyorum en fazla iki tane dairenin ışığı açık oluyor. Hayret bir durum gerçekten. Bu kadar insan karanlıkta mı oturuyor acaba? Hem insan asansörde inip çıkarken hiç mi birisiyle karşılaşmaz? Ben karşılaşamadım henüz. Tek tanışabildiğim yandaki Mısırlı komşum, onu da hacdan beri göremiyorum maalesef.

Komşularım, arkadaşlarım olacak diye hayaller kurdukça durum daha da vahim bir hal alıyor. Geçen gün olağanüstü bir şey oldu, kapım çaldı. Uzun bir kontrolden sonra açtım kapıyı. Karşımda genç bir bayan gördüm ve çok mutlu oldum o an için. İşte dedim beklediğim an geldi. Sonunda bir komşum olacak galiba diye sevinirken , canım komşucuğum hiç durmadan arapça konuşuyordu benimle. O anda henüz arapçayı tam öğrenemediğim için bir kez daha kızdım kendime. Sonra ağlamaklı gözlerle komşuma ingilizce bilip bilmediğini sordum ve bir kez daha yıkıldım. Zavallı kız da üzgün bir ifade ile arkasını döndü ve gitti. Bir daha da göremedim kendisini. Artık inanıyorum ki; bu benim imtihanım galiba. Yine de yüce Allahım bana birilerini gönderiyor.

Genelde Türk hastanesinde karşılaşıp görüştüğüm Suriyeli bir arkadaşım var. Hatta arkadaşlığımızı ilerleterek evlerimize gidip gelmeye başlıyoruz. Aslında tam bizler gibi birisi, şimdiye kadar tanıdığım her Suriyeli gibi çok içten ve samimi. Ah bir de ingilizce bilse veya ben arapça bilsem. En çok beni kızdıran şey de; arapça bilmediğimi bilmesine rağmen ısrarla bana laf anlatmaya çalışması oluyor. Üstelik anlamadığım gerçeğini yüzümde gördüğü zaman bu kez de bağırarak anlatmaya çalışıyor, o anda ağlayasım geliyor işte :( Ama artık yeni bir taktik uyguluyorum. Tam da böyle anlarda ben de ona türkçe birşeyler söylüyorum hemen, tabi o da anlamadığını ifade ediyor bu kez bağırarak tekrarlıyorum ve lafı daha da uzatıyorum :)) Aslında zevkli bir şeymiş. Tabi bir de ona sormak lazım. Öyle yada böyle anlaşıyoruz neticede. Bir lafı on dakikada anlatabilsekte birbirimize yine de suriyeli arkadaşımı seviyorum:)

Gurbet bu olsa gerek... Bir de hüzünlüsü var bunun. Hüzünlü gurbet :(

Yarasın:)

2009-01-25T21:46:00.000+03:00

Yemek Derdi Beni Gerdi

2009-01-03T13:39:00.005+03:00

Her hanımın klasik derdidir "akşama ne pişirsem acaba?" sorusu. Yemeğin adını koymak, pişirmekten çok daha zor gelir. Hanımlar genelde bu konuda eşlerinden: " akşama ne pişireyim, ne istersin? " sorusu ile görünüşte amacı eşinin istediğini pişirmek gibi olsada, aslında karar veremediği için içten içe eşine bir "yalvarırım yardım et "yakarışıdır bu. Zaten karar veremeyişinin sebebi de genelde eşlerdir.

Pırasa yemem,

Kabak yemem,

Patlıcanı yumuşak olursa yemem, fırında pişerse belki.

Mümkünse yemekler etsiz olmasın :(( ama etli pilavı ana yemek olarak kabul edemem, yanında mutlaka başka şeyler olmalı.

Çorbasız sofra eksikdir.

Salatayı her gün aynı çeşit yapma.

Arada bir evde kendin lavaş yap, ekmekte çeşit olsun... vs... gibi ayrıntılar hanımların zaten eşinin ağzına layık pişirecek yemek bulamadığı için patlamak üzere olan kafasını daha da ağrıtır. Üstelik takdir görüp görmeyeceği de belli değil. Zavallı hanımlar hem bu sıkıntıyı yaşarlar, hem de kendi sevdikleri yemeklerin hasretini ancak annelerinin yanına gittiğinde giderebilirler. (Yazın anneme kavuştuğum zaman ilk işim ondan kabak pişirmesini isteyeceğim.)

Derdimle sizleri de gerdiysem özür dilerim. Sözlerimi bitirirken hanım blogcu arkadaşlarımdan bir rica da bulunmak istiyorum. Lütfen arada bir akşama ne yemek pişirdiğinizi paylaşın benimle, fikir olur belki. Acıyın bana:( Bir de patlıcan nasıl sert pişer, bileniniz var mı?

Ankara Simidi

2009-01-01T12:56:00.004+03:00

Son günlerde hep hayalimde sıcacık, çıtır çıtır Ankara simidi.

Tabi sadece hayal benim için. Ankara'dan umreye birileri gelse de şöyle on tane sipariş etsem. Öyle hasretini çekiyorum ki mübareğin, on tanesi için tam 103 tl ödeyerek başbakana bu konuda rakip bile olabilirim :)

Buradan Ankaralılara sesleniyorum. Simidinizin kıymetini bilin. O gevrek, lezzetli nimetin değerini anlayın, Allah'a şükredin ve benim için de yiyin ama yanına bir de çay alın. Kuru kuru boğazıma tıkanmasın. Havalar sıcak olsaydı ayran daha iyi giderdi ama neyse...Hadi afiyet olsun o zaman :(

Ne Oldu Acaba?

2008-12-27T18:24:00.004+03:00

Bir gün öğle saatlerinde pencerenin önünde kızıma yemeğini yediriyordum ki, feci bir fren sesi ile irkildik ikimiz de. Ani bir refleks ile camdan dışarı baktığımda pakistanlı bir adamın polis arabası ile önünün kesildiğini gördüm. Şaşkınlıkla neler olduğunu anlamaya çalışırken polis, belindeki silahını çıkarıp adamın kafasına dayadı. Bu arada eli ayağı da boş durmuyordu polis beyin. Pakistanlı adamı dövüyordu bir yandan da. Dayak yiyen ve kafasındaki silahın altında son anlarını yaşadığını düşünen zavallı adam bu korku ve çaresizlik içinde polise karşı direnemeyerek sadece "ene müslim, ene müslim" diye bağırıyordu. İlk bakışta bir iftira olayı izlenimini veren bu olayda enteresan bir de ayrıntı dikkatimi çekti. Bütün bunlar olurken gayet temiz giyimli ve efendi duruşlu bir suudi adam da pakistanlının yanındaydı ilk önce. Polis devreye girdikten sonra suudi adam olayı bir kaç adım geriden aynı efendilikle izledi sadece.

Netice mi? Netice; zanlı, polis arabasına patates çuvalı misali atıldıktan sonra meçhul istikbaline doğru ilerliyordu kaygılı bakışlarla...

Tembellik Etmemek Lazım!

2008-11-29T21:07:00.003+03:00

Bütün blogcularda aynı durum. Kimden bulaştı bilmiyorum ama ben bu durumu yenmeye çalışan bir blogcu olarak zaman zaman da olsa bilgisayarımın başında kıvranıyorum bir şeyler yazabilmek adına. Esasında, yazacağım, sizlere anlatacağım o kadar çok şey birikti ki, lakin gel görelim anlatacaklarım için önce fotoğraflarımı yüklemem lazım ama nerede bende o gayret. Çok fena bir tembellik hakim üzerimde:( Allah hepimizi şevke getirsin. En azından isteyenleri, en başta beni:)

Okullu Minikler

2008-10-22T12:34:00.004+03:00

Geçen hafta Arabistan'da okullar açıldı. Ramazan dolayısıyla biraz geç açılmış oldu. Kızımı bu ilk gününde yalnız bırakmadım elbette her anne gibi. Sabahın erken saatlerinde düştük yollara. Bu annelerin hakkı hiç ödenemez gerçekten. Okula vardığımızda büyük bir kalabalıkla karşılaştım. Okulun ortasındaki geniş meydana toplamışlar herkesi. Öncelikle öğrencilerin boyunlarına öğrenci kartlarını asarak sınıflara taksim etmeye çalışıyorlardı. İzdiham büyüktü bu yüzden bu pek de kolay olmadı. Öğretmenler çözümü anneleri ordan çıkarmakta buldular ve bizler çocuklarımızı bırakıp koridora geçtik. Her anne evladını uzaktan izliyordu. Kimi çocuk iki gözü iki çeşme ağlıyordu. Kimisi de çok mutluydu. Kimisi de şaşkın şaşkın bakınıyordu etrafa. Benim kızım da bunlardan birisiydi:) O şaşkın şaşkın bakarken bir bayan on cm'lik topuğuyla geldi ve Betülcüğümün parmağını ezdi. Olayı uzaktan gören ben, şimşek gibi fırladım kızıma doğru. Parmağı anında şişmiş ve morarmıştı. Ağlamaktan nefesi kesilmişti adeta yavrucuğun. Sebep olan dikkatsiz bayanı bir sürü çocuk olduğunu hatırlatarak biraz daha dikkatli olması için uyardım ve çocuğu alarak doktor odasının yolunu tuttum. Doktor ilaç sürdükten sonra tekrar yerimize döndük. Bu arada çocuklar iyice sınıflarına ayrılmışlardı. Artık yavaş yavaş sınıflarına giriyolardı ama asıl mesele bundan sonra başladı.

Ağlayan çocukların sayısı artmıştı. Üstelik artık sadece çocuklar değil anneler de ağlamaya başlamıştı. Bir anne sınıfta yerlerde yuvarlanarak ağlayan çocuğuna gizlice camdan bakarken kendisi de ağlıyordu. Çok acıklı bir tabloydu bana göre. Baktığım her köşede birileri ağlıyordu çocukları için. Aslında ağlanmayacak gibi de değildi. Bahsettiğim çocuklar üç ve dört yaşlarındaydı çünkü. Miniciklerdi henüz. Kendi kızım için ağlamayan ben neredeyse başka çocuklar için hatta anneleri için ağlamak üzereydim ki; minik bir erkek çocuğu sırtında çantası ile eteğime yapıştı. Çok ağlamış. Kıpkırmızı ve yaşlı gözleriyle gözlerime bakarak "feyn mama" demez mi? Hala gözümün önüne geliyor yaşlı gözleri:( Nasıl üzüldüğümü anlatamam. Çocuğu kucakladım öncelikle, kendisini nasıl yalnız hissetmişse hiç tanımadığı bana sımsıkı sarıldı. Sonra onu teskin etmeye çalışarak bir görevliye götürdüm ve teslim ettim.

Öğretmenleri bu konuda çok tebrik ettim gerçekten. Çocuklara son derece şefkatli yaklaşıyorlardı. Bazı öğretmenler çocukları susturabilmek için epeyce ter döküyolardı. Bir sınıfa camdan bakarken, bir öğretmeni ağlayan çocuğu susturabilmek için azarlamak yerine, bizim çocuklarımıza evde kimse yokken yemek yedirebilmek için yaptığımız komik hareketlerden yaparken gördüm. Yazık, öğretmen beni görünce mahcup oldu gülümseyerek ama ben ziyanı yok hepimiz yapıyoruz yeri gelince der gibi bir el hareketiyle devam etmesini söylüyordum:) İlk hafta okula her gün gittim. Bazı öğrencileri tanımıştım artık sima olarak. Her gün ağlıyorlardı yavrucaklar... Kimi anne gördüm ki çocuğunu ilk gün getirip bırakmış ve evine dönmüştü. O çocuğu tahmin edin artık. Kapıda dışarı çıkmak için görevli bayanla boğuşuyordu gözyaşları içinde. Annesinin işi gücü vardır desem o zaman çocuğunu işi olmadığı bir gün getirsin okula. Acelesi yok ki. Bir kaç günle bir şey olmaz. O yaşta ki bir çocuğu hem de kız çocuğunu okula bırakıp gitmek cesaret ister bence.

Bu arada okulda bir Lübnanlı bayanla tanıştım ve arapça konuştum:) Şimdiye kadar konuştuğum en güzel arapçaydı diyebilrim. O bayan bana ilham mı verdi nedir anlayamadım. Bu yüzden tekrar görüşmeyi düşünüyorum onunla en kısa zamanda.:) Kendisi de farketti zaten, çok güzel konuşuyorsun dedi. Beni sevindirdi sağolsun. Çok da samimi ve sıcak bir arkadaştı. İlk görüşmede insanın birisine içinin ısınması pek kolay bir şey değildir. Bu yüzden bu fırsatı kaçırmamam lazım. Yeni ortam yeni arkadaş demek. Yeni arkadaş mutluluk demek:) Bu Lübnanlı arkadaştan öğreneceğim çok şey var. Ben bir öğreneyim, Türkiye'ye dönünce ablamlara falan da öğretmeyi düşünüyorum, sevaptır.:))

Sevemedim Şu Düzeni

2008-10-12T00:32:00.003+03:00

Bir çok kişi bilir sanırım Arabistan'da hayatın gece başladığını, insanların gündüz uyuyup akşama doğru kahvaltı yaptıklarını, yatsı namazından sonra çarşı pazar işleri ile uğraştıkarını, sabah namazı vaktinde de herkesin evine döndüğünü. Hiç sevemedim bu düzeni, hiiç!

Günün bütün bereketi uçup gidiyor. İnsan aptal gibi oluyor. Uyandığınızda güneşin batmak üzere olması çok kötü bir şey, utanç verici.Normal zamanda elimden geldiğince uymuyorum bu düzene fakat ramazan ayından yeni çıktık ve ramazanda uymak zorunda kalıyor insan. Başka çare bırakmıyorlar. Sözüm ona güne başladığımda iftar diye kahvaltı hazırlıyordum. Çocuklarda bu düzene ayak uyduruyorlar elbette. Zaten uykuya düşmanlar. Bayılana kadar bekliyorlar artık. Böyle bir fırsatı bulmuşlar, uyurlar mı hiç?

Hadi ramazan geçti,hatta on gün oldu ama ben yoğun çabama rağmen istediğim düzeni kuramadım henüz. Hala ramazandaymışız gibi yaşıyoruz maalesef. Moralimi en çok bozan şey ise çocuklar. Her gün biraz daha erteliyorlar uykuyu. Sabahın yedisinde uyuyup akşamın altısında zorla uyanmalarından çok sıkıldım. Kendimce çözüm yolları denedim. Saat kurarak erkenden uyandırdım ki gün boyu uykusuz kalsınlar, akşam olunca bayılsınlar diye, ama ne akşam bayıldılar, ne de ben onları gün boyu uyanık tutabildim. Bu çok zor bir şey. Narkoz almış gibi oluyorlar uykudan. Gece öyle olsalar ya. Günlerce bir çok yolu denedim ama galip gelen hep onlar oldu. Her geçen gün biraz daha acımasız oluyordum ve en sonunda aklıma parlak bir fikir geldi.

Bir çok arkadaşımı bunu yaptıkları için uyarmıştım zamanında ama insan bazan çaresizlikten yapıyormuş meğer. İşte ben de o çaresizlerden birisi olarak eczaneden uyku şurubu aldım ve içirdim onlara. O gün çok mutluydum çünkü hayalimde şurubun etkisinden erkenden bayılacaklarını düşünmüştüm gün boyu, sabaha kadar uyanmazlar artık diyordum lakin hiçte öyle olmadı. İlacın zerre kadar bile etkisi olmadı bu canavarlarda. İlacı da yendiler yani. Ne biçim uyku şurubuysa. Akşam kızım uyanınca, "Anne yaa, ne çabuk gece oluyor" demez mi bir de. Eninde sonunda o ilaç şişesini ben kafaya dikeceğim ve günlerce uyuyarak bu canavarları unutucağım o olacak yani.

Hiç sevmiyorum bu düzeni hiiç!

Ramazanın Son Günleri

2008-10-06T13:44:00.020+03:00

Türkiye'den döndüğümüzden beri göçebe hayatı yaşıyoruz sevgili blogcu arkadaşlarım. Allah sizi inandırsın, koskoca mübarek ramazan ayında tam iki kez ev taşıyıp yerleştirdim. Bildiğiniz ev taşıma yani. Hayallerimdeki ramazanla hiç alakası yoktu geçirdiğim ramazanın. Mekke, Medine yanı başımda ve müberak ramazan ayında ben oralara doğru düzgün gidemedim bile. Eşya toplamaktan ve temizlik yapmaktan pek fırsatım olmadı.Allahtan ramazanın son günlerinde Medine'de beş teravih kılabildim. Mekke'de nasip olmadı. Bayram namazında gidebildik Mekke'ye de.Medine çooook güzeldi. Bambaşkaydı. Bayılıyorum Medine'ye. İnsana farklı bir huzur veriyor. İftar sofraları, teravihler, son on gün kılınan gece namazları, arkasından kılınan sabah namazları...Bütün bunları anlatmadan önce Mescid-i Nebevi'den bir kaç fotoğraf sunmak istiyorum.

Babüsselamdan (selam kapısı) Efendimize selam vererek içeri girelim.

Cemaat kalabalık. Beyler sakin sakin huşu içinde namaz kılıyorlar. Tabi çoluk çocuk olmazsa ben de böyle kılarım namazımı. Resmin taaa arkasına bakın, tahta ile bölünen bir kısım var.İşte orada zavallı bizler namaz kılmaya çalışıyoruz:(

Mescid-i Nebevi'nin bahçesine kocaman şemsiyeler yapılıyor. Yukarıda tamamlanmış bir şemsiyeyi açılırken görüyorsunuz.

Bu şemsiyeler henüz bitmemiş. Gördüğünüz gibi iskeletleri hazır sadece.

Bitmiş ve açılmış bir şemsiye. Desenlerini bile görebilirsiniz:)

Biraz daha uzaktan görünümü. Bahçenin her yeri böyle olacak galiba.

Yazıma, iftar sofralarından başlamak istiyorum. İkindi namazının akabinde insanlar iftar açacakları sofranın kurulacağı yere doğru ilerliyorlar. Zaten hazırlıklarda gecikmeden başlıyor. Aksi takdirde o kadar insanın sofrası iftara yetişmez. Türkler çok fazlaydı mescidde. Bunu sadece ben değil herkes söylüyordu. Maşaallah dikkat çekmeyecek gibi değildik. Üstelik bu kez çok daha şuurlu gördüm türkleri. Hepsi olmasa da büyük bir kısmı daha bir dikkat ediyorlardı hallerine. Mesela tesettürlerine. Geçen seneye kadar türk bayanlar giydikleri kıyafetlerle ben burdayım derlerdi adeta. Fakat bu kez abaya tabir edilen, bu yaz Türkiye'de de bir çok kişinin kullandığını gördüğüm siyah pardesü ve örtü kullanıyorlardı. Bazı türkler bunu, araplara özenti ve onlara benzemeye çalışma, taklit olarak görseler de bence doğru olan bu. Siyah şart değil elbette ama dergiden fırlamış gibi de gezilmemeli buralarda.Herkesin siyah giydiği bir yerde,hele ki alelade bir yerde değil, Mekke ve Medine'de eğer beyaz pantolon, beyaz tunik ve koca bir topuzun üstüne gelişi güzel attılmış şalla tavaf ederseniz, (ha bir de makyaj var tabi, çok değil ama hafifcecik) çocukluğunuza inelim derim ben. Bu arada burdan da hemen duyurayım, buraya gelip de bu şekilde giyinmeyi düşünenler varsa, arap hatunlar türk hatunlara haklarını haram ediyorlarmış. Benden söylemesi.

İftar sofraları başlı başına bir hizmet Medine'de. Mescidin içinde bu sene hiç iftar yapmadım, bu yüzden bahçesindeki sofralardan bahsedeceğim size. Çeşit sofraya göre değişiyor. İstanbul sofrasında iki kez açtım orucumu. Genelde pilav, tavuk, yoğurt,meyve suyu oluyordu.Sofrayla ilgilenen bayanla sohbet ettik biraz. Bu sofrada ve daha bir çok sofradaki bütün masrafı hayırsever suudiler karşılıyorlarmış. Bir de, Türkiye'den umre için gelen bir çok eski arkadaşımla da karşılaştığım bir sofra var. Orayı bulunca ayrılmadım zaten. Yıllar önce, uzun zaman beraber kaldığım arkadaşlarımla, Mescid-i Nebevi'de, iftar sofrasında oturup, ezanı beklerken Türkiye'deki arkadaşlarımızı arayıp hava atacağımız hiç aklıma gelmezdi:) Lafı gelmişken söyleyeyim, üstümde kalmasın: "Abla Esmanur Ablanın çok selamı vardı sana :)" Gelelim sadede; bu sofra çok zengin oluyor. Medine'de yıllardır oturan Türklerin evlerinde pişirdikleri yemekleri ikram ettikleri sofra.Sofrada bir sürü çevre edindim kendime. Öyle mutluyum ki bu yüzden. Hatta bir teyze var ki, onda annemin sıcaklığını hissettim, çok sevdim. Belki annemi özlediğim içindir,üstelik isimleri de aynıymış.Hatta eşinin ismiyle de babamın ismi aynıymış. Ne büyük tevafuk:)Bu sofranın hemen yanında başka milletlerin sofrası oluyordu. Bizim oturduğumuz sofraya gelip yemeklerden istiyorlardı, ramazan günü elbette boş çevrilmez. Kendi önümüzden alıp veriyorduk ama ne acı ki, verdiğimiz yemekleri iftardan sonra çöpte görüyorduk. Bazan da yemeklere bakıp etli değilse hiç almıyorlardı zaten. Allah akıl fikir versin. Etteki şu lezzeti bir ben anlayamadım zaten.

Kamet sesiyle insanlar kendine geliyordu. Herkes yemeğe öyle bir gömülmüş oluyordu ki, namaz olmasa bence yatsıya kadar devam ederdi sofra faslı:) Hatta bir kısım insanlar, namazdan hemen sonra dönüp devam ediyorlardı yemeğe. Zaten namazımızı yemek yediğimiz yerde kılıyorduk çaresiz. O kadar kısa sürede sofrayı toplayamazdık. Namazı nerdeyse sofranın içinde kılacaktık artık. Bazılarının abayalarını ayranlı falan görüyordum namazdan sonra. Biraz dikkatli bakan olsa menüyü abayanın etek uçlarından anlayabilir aslında:) Namaz kılarken arap bayanlar çok ilginç davranışlarda bulunuyorlar. Mesela çocuk mu gitti, hiç probem değil, namaz kılan annesi hemen gider alır ve namaza kaldığı yerden devam eder veya hemen önünde çocuk arabasına koyduğu yavrusu anne namazdayken arabadan inmeye mi kalkışıyor, önce bir kaç kez el uyarısı yapılır ve ardından hafifçe itilir ayağa kalkan çocuk oturması için. Bu da mı yetmedi, o zaman çocuğu iki eliyle biraz havaya kaldırıp bir kaç kez silkeleyen sinirli annesi sonra da süratle arabaya adeta yapıştırır masumcağızı. Hadi yine kalksın da göreyim bakalım:) İşte bu kadının yüzünden neredeyse namazım bozuluyordu. Bunlar insan da huşu falan bırakmazlar. Zaten sofrada kılınan, ve her tarafınızdan çeşitli ağıt tarzlarıyla zırlayan çocukların olduğu bir namazdan ne kadar huşu beklenir ki ? Böyle havalı havalı konuştuğuma bakmayın, bunlardan iki tane de bende vardı. Bazan arap hatunlar gibi yapmak istemedim değil hani. Birisi cevaz verirse çok makbule geçecek yani:)

Akşam namazından sonra yemeğe devam edenler ediyordu, ben hemen bulduğum yoldan kaçıyordum otele doğru. Teravihe kadar vaktimiz vardı. Hazırlanıp ancak yetişiyordum mescide. Bahçesine girerken bazan namaz başlamış oluyordu. İkinci rekatına yetişmek için çocuk arabasıyla koşar adımlarla ilerlerken, bazı türk bayanların yüzünden son rekatına yetişebiliyordum ancak. Bizim bu türkleri buraya getirmeden önce kafile hocalarının falan biraz bilgilendirmesi lazım bence. O kadar insan saf tutmuş namaz kılıyorlar omuz omuza. Öyle kalabalık ki maşaallah, yer bulmakta hep zorlandım ama bazı türkler gidiyorlar geniş geniş ön tarafda üç beş kişiyle saf tutuyorlar. Sanki o kadar insan orda namaz kılmayı bilmiyor. Bir kişi de uyarmamış bunları imamın önünde saf tutulmaz diye. Ayıptır söylemesi bir ben, bir de bir temizlikçi vardı sağolsun. Her gün yılmadan bir sürü kişiye söylüyorduk, bazıları namazı bozup teşekkür ederken bazıları da namazda gülmekle yetiniyorladı, "ne diyor ya bu?" dercesine.

Teravihi iki imam kıldırıyor. Yarısında değişiyorlar. İlk onunu kıldıran imam daha yavaş kıldırıyordu. İkinci onu kıldıran imam da daha yüksek sesle okuyordu sureleri. Saat onbire doğru bitiyordu teravih. Çocuklarla pek kolay olmuyordu elbette ama hiç bir zorluk Efendimizin yanında mübarek ramazan ayında teravih namazı kılmak gibi bir şerefden alıkoyamazdı bizi.

Saat bir gibi başlayan gece namazı on rekat kılınıyordu ve saat üçte bitiyordu. Her rekatta üç sayfa okunuyordu ama hakkını vererek okuyordu imam. Öyle güzel geliyor ki insanın kulağına, ah bir de manasını anlasam diye çok iç çektim namazlarda. İnsan anlamadan böyle duygulanıyor, bir de anlasak nasıl bir lezzet alırız Allah kelamından. Öyle anlar var ki, namaz kılarken imam dakikalarca boğazındaki düğümün çözülmesini bekliyor sureye devam etmek için. Arkasındaki cemaati siz düşünün artık. Bir gün bilir bir kişiye sormuştum, hangi ayetlerde ağlıyorlar diye, azap ayetlerinde ağladıklarını söylemişti. Bu kez dikkat ettim gerçekten de ağladığı vakit, ayette geçen azap kelimesini okuyordu imam. Dünyada böylesine ağlayan gözlerimizi cennetinde çok güldür Allah'ım.

İki saat süren bu eşsiz gece namazının akabinde cemaatin geneli otellerine dinlenmeye çekiliyordu.İsteyen sabah namazına kadar beklemeyi tercih ediyordu.

Sabah, namazdan sonra öğlene kadar Ravzayı Mutahhara hanımlara açılıyordu. Fakat ben henüz Hacer-ül Esvedi göremediğim gibi Efendimizin mübarek kabrinin yanına da varamadım. Hanımlara açılıyor diyorum ama malesef bazı hanımlar bu gibi konularda akl-ı selim davranamıyorlar. Ravzaya giren bir arkadaşımın anlattığına göre, ağlayanlar, üstünü başını parçalayanlar, dövünenler, ağıt yakanlar oluyormuş. Polislerin yerinde olsam tutarım kollarından ve dışarıya çıkarırım bu gibi kadınları. Bir de resmini basıp kapıya asarım, bu kişi bir daha ravzaya alınmayacak diye. İşte bu gibi hanımların yüzünden bizlere de herşey yasak burada. İşin esası, Efendimize edilen dua, salatı selam nereden olsa gider elbette, fakat senelerdir burada yaşayıp da, hala kabrinin yanına gidememek üzüyor beni. Biraz da benim tercihim elbette. Daha doğrusu karşılaşacağım kötü durumlardan çekinmek. Böyle bir izdihamın içine girmemin bana faydasından çok zararı olur, bir sürü günaha girerim. İyisimi beş on metre uzağından dua etmek. Belki bir an gelir ki, sakince girer kavuşurum Efendime, kabrinin başında duamı ederim. Yanında namazımı kılarım. Hep hayallerimde kalmaz elbette.

Kadir gecesi gelip çatmıştı Medine'de. Mescidde, hiç görmediğim kalabalığı görmüştüm o gece. Aynı zamanda hiç görmediğim kadar suudi görmüştüm. Sanki bütün Medineli o gün Efendimize koşmuştu. Her tarafta suudiler vardı. Bizim türkler bile aralarında kaybolacaktı neredeyse, o kadar çoklardı yani maşaallah. Ümmet-i Muhammed sabaha kadar ibadet etti o mübarek gecede, o mübarek beldede, o mübarek mescitte.

Bayramda Medine'de değildim. Henüz yeni kavuştuğum evime döndüm arefe günü. Döner dönmez misafirlerim başladı. Misafir ağırlamayı da çok özlemişim.Bayram namazı için Kabe'ye gittik. Gece erken saatte gidelim ki trafiğe yakalanmayalım dedik ama olmadı. Her saatte trafik yoğun oluyormuş. Bayramda Mekke' de türk çok azdı. Neredeyse hiç göremedim. Geneli Medine'ye geçmiş ve Türkiye'ye de oradan uçacaklardı. Bayram sabahı Kabe çok kalabalıktı. İkinci katında minicik bir araya giriverdim namaz için. Önceki senelerde Medine' de yine bir bayram sabahı gördüğüm minik kızlardan burada da gördüm. Yine kabarık elbiselerini,gelinliklerini giymiş, kuaförde yeni yapılmış saçlarıyla nazlı nazlı süzülüyorlardı kalabalığın arasında huri misali. Teyzelerine hurma, şeker ikram ediyorladı. Bayram olduğunu tam hissettiriyorlardı. Çocuklar için hediye paketleri hazırlanmış bir sürü, görevliler kalabalıkta dolaşıp gördükleri çocukları sevindiriyorlardı. Bazı hayırseverler de ellerideki bir tomar bir riyalleri dağıtıyorlardı çocuklara. Bayramda Kabe çok güzeldi, gerçi Kabe'yi hiç göremedim o gün. Güya namazdan sonra sakinler ben de aşağıya iner biraz Kabenin karşısında otururum demiştim ama dışarıya çıkana kadar bile öldüm, öldüm dirildim. Çıkışta herkes birilerini bekliyor veya bulabilmek için oradan oraya koşuşturuyorlardı. Telefonlar da kilitlenmişti, kimse kimseye ulaşamadı. Trafik de yine tıkanmıştı, fakat bu kez kalabalıktan değil. Devlet büyükleri çıkıyordu bir çok binadan, bir sürü protokol plakalı araçlar oradan oraya gidiyordu. Saat dokuza kadar yol kenarında bekletildik arabamızla. Protokol amcalar geçtikten sonra trafik seyri de normale döndü. Cidde'ye vardığımızda saat on olmuştu. Sözlerimi bitirirken parmaklarımın ne kadar yorulduğunu farkediyorum ve hepinizin geçmiş bayramını tebrik ediyorum.

iki arada bir derede

2008-10-02T17:31:00.002+03:00

hepinizin bayramı mübarek olsun blogcu arkadaşlarım. ramazanın, bayramın nasıl geçtiğini en yakın zamanda anlatacağım size. bu günlerde çok koşturmaca geçiyor günlerim. şu anda bile ne şartlarda yazdığımı görseniz gözleriniz dolar belki de. ama napayım. içimdeki bu yazı yazma sevgisi beni bu hallere düşürüyor. bu arada cenk ünal beyefendiyede iyi bir fırsat oldu bu yazı. bol bol dil kurallarına temas edebilir:) şimdilik maesseleme...arapça yazmama anlamadıkları için kızanlar olabilir diye türkçesinide yazayım. selametle.

Kabe'de Ramazan

2008-09-09T16:55:00.020+03:00

Cuma günü Mekke'ye gidip umre yapmak nasip oldu çok şükür. Mekke çok kalabalık ve çok sıcaktı. Resmen yanıyordu.Herkes telaş içinde, Kabe'de bu ramazan günü nasıl daha çok ibadet edebiliriz düşüncesiyle koşuşturuyordu.

Yetkililer boş durmamışlar, sağosunlar. Say yerinde genişletme yapılmış, iki katına çıkarılmış. İyiki de yapılmış. Eskiden o dar yere nasıl da sığarmış insanlar hayret! Bu kadar yere bile zor sığılıyor halbuki.

Aşağıdaki resimlerde sizlere de değişikliği anlatmaya çalışıcağım.

Merve tepesinden çekilen bu resimde gördüğünüz alan, eskiden gidiş geliş olarak kullanılan alanın hemen hemen tamamıydı. Şu anda sadece geliş olarak kullnılıyor.

Yine merve tepesinden benzer bir resim

Burda da biraz tepeden çekmeye çalıştım.

Burası Safa tepesi. Kalabalık resim de nasıl gözüküyor bilemem ama hakikatte anlatılmaz yaşanır. Fotoğrafları çekmek için olduğum yerde bir kaç saniye beklemek bile çok zor.

Resimlere bakınca yine canım çekti, Rabbim tüm isteyenlere ve bana tekrarını nasip etsin.

Sabah namazından çıkarken havaya kaldırılmış cep telefonuyla çekilen bir resim. Namazdan çıkan cemaat akıyor sokaklara doğru. Resim biraz tuhaf çıkmış ama o şartlarda daha iyisini çekemezdim.

Burada da, yukarıdaki resimde gördüğünüz cemaatin ön kısmı görülüyor.

Elimden gelse her anı fotoğrafa çekip sizlere göstermek isterim ama mümkün değil tabi. Zaten Kabe'nin içinde sürekli fotoğraf çekmek hoşuma gitmiyor. Maneviyatı bozuyor sanki. Buna sebebiyet vermek istemediğim için ancak bu kadar çekebildim şimdilik. Zamanla yine çeker yine yayınlarım inşaallah.

Hayırlı Ramazanlar

2008-09-09T02:03:00.018+03:00

Sözlerime blog camiasında klasikleşmiş cümlelerle başlamak istiyorum;

Uzun zaman oldu yazmayalı. Belki son postumu, bir bahar sabahında bile yazmış olabilirim, hatırlamıyorum.

Tatil dönemi diyebiliriz, vakit sıkıntısı diyebiliriz, ortam sıkıntısı diyebiliriz, çoluk çocuk bile diyebiliriz:) Bir sürü bahanem var anlayacağınız. Fakat tek bilmenizi istediğim şey; aklım hep blogumdaydı.

Arada bir uğruyordum buralara. Sizleri de ziyaret ediyordum ve çok üzülüyordum. Ben Türkiyeye gittim, gezdim, gezdim, gezdim, aylar sonra Arabistana geri döndüm ve bilgisayarımın başına oturduğumda herkesi bıraktığım gibi buldum. Öyle boşalmış ki bloglar, kimi tıklasam aylar, yıllar önceki yazısı hala sebatla bekliyor sayfasında. Herkesin blogunun boynu bükülmüş. İçim acıdı.

Eski günleri yâd ediyorum bazan. Heeey gidi günler heey...Bence herkes şöyle bir sirkelenip kendine gelmeli. N'oldu size blogcu arkadaşlarım, dostlarım? Hiç biriniz yoksunuz. Hatta şu anda kendi kendime konuşuyormuşum gibi geliyor inanın. Bu derece yani:(

Daha ne diyeyim bilmiyorum ki. En kısa zamanda eski günlerimize dönmek ümidi ile...

Çok Özledim

2008-07-17T20:27:00.006+03:00

Türkiyeye geldiğim ilk günün sabahında içimde hasret ateşi yanmaya başlamıştı.

Her geçen gün daha da artıyor.

Çok özlüyorum Mekke'yi, Medine'yi.

Şu anda oralarda olmayı çok isterdim.

Bir yandan da korkuyorum bir daha gidemem diye. Allah muhafaza. Türkiyeye kesin dönüş yaptığımızı düşününce bile bir tuhaf oluyorum. Keşke hep orda kalsak. Şahane olur. Oralara doyum olmaz elbette ama Rabbim beni ve tüm isteyenleri Mekke'ye, Medine'ye uzak etmesin,hasret bırakmasın.

Güzel Gören, Güzel Düşünür

2008-07-12T20:02:00.004+03:00

-fıkra tadında-

Yeni doğan torununun ilk günlerinde düşmek üzere olan göbeğini gören tecrübeli anneannesi bebeğin annesine döner :

" Maşşallah, göbeği tez düşecek bunun." diye mutluluğunu dile getirir.

Aradan geçen üç beş güne rağmen bebeğin göbeği bir türlü düşmeyince, bu kez bebeğin annesi,anneannesine:

" Ya anne, neden daha düşmedi bu çocuğun göbeği?" diye sorunca, anneannesi göbeğe şöyle bir bakar ve:

"Maşşallah maşşallah, göbeğinin kökü çok sağlammış kızım." der bu kez. :)

Son Saniyede, Allahın Mucizesi

2008-06-21T00:49:00.003+03:00

Lay lay lay lay lay lay lay laaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaay Türkiyeeee!

Ayet-el kürsi okumaktan dilimde tüy bitti belki ama rabbim dualarımızı karşılıksız bırakmadı çok şükür. Galibiyetimiz mübarek olsun. Allah sonunu getirsin inşaallah.

Şimdi Tatil Zamanı

2008-05-31T11:14:00.006+03:00

Annemi, babamı, kardeşlerimi... çok özledim. Gidip biraz hasret gidermem lazım. Blogumu ihmal edermiyim bilmiyorum. Benim işim pek belli olmaz, geçen sene yaz tatilinde hiç göstermediğim bir performansı göstermişdim ve her gün yeni birşeyler yayınlamıştım ama bu sene aynı başarıyı gösterebilirmiyim bilemiyorum. Ne desem yalan olur, bekleyelim, görelim:) Eğer yazamazsam, şimdiden tıklayıp tıklayıp yeni bir yazı göremeyenlerden çok özür dilerim. Her fırsatta yazmaya çalışacağım inşaallah.

Hadi ben gidiyorum, daha doğrusu geliyorum:) İyi yolculuklar bana....

Allaha emanet olun.

Sanduk-u Yardım

2008-05-24T23:21:00.003+03:00

Bu gördüğünüz sanduk bes libaslar için. İnsanlar, kullanmadıkları libaslarını bu sanduğa bırakıveriyorlar, muhtaç olanlar da gelip burdan işlerine yarayanları alıyorlar. Çok güzel bir yardımlaşma örneği. Kimse, kimseyi mahçup etmeden yardımda bulunmuş oluyor ve alanlar da utanıp sıkılmadan, daha da güzeli seçme hakları olarak ihtiyaçlarını gideriyorlar. Tabi biraz daha temiz ve itina ile yapılabilirdi ama hiç yoktan iyidir. Buna da şükür, yine de tebrik etmek lazım.

Mekke Yıkılıyor

2008-05-10T12:28:00.001+03:00

Bu günlerde Mekke semalarında toz toprak hakim. Haremin etrafı genişçe bir alan olmak üzere yıkılıyor. Haremin çevresi yeniden yapılandırılıyor. Bu yüzden haremde salgın hastalık yüz göstermiş. Hususuan çocukları etkileyen bu salgın mikroptan dolayı ben malesef gidemedim. Madem gidemedim ben de Mekkenin dağını taşını çekeyimde blogumda okuyucularımla paylaşayım dedim. Hem böylelikle gelemeyenler Mekkenin nasıl dağlık bir şehir olduğunu görmüş olurlar diye düşündüm. Fakat hayırsever bir arkadaş benim için Kabeden de fotoğraflar çekmiş. Gidemediğim için çok üzüldüğümü görünce bari fotoğraflarla göstereyim demiş sağ olsun. Ben de bencillik yapmayıp sizlerle paylaşıyorum.:)

Ortalık sakin... Tam istediğim gibi. Keşke ben de gidebilseydim. Bu fotoğrafı görünce daha da çok üzüldüm gidemediğim için. İş makinalari da ardarda dizilmiş.

Burası haremin bahçesi. Çevredeki enkazlar bir zamanlar oteldi.

Solda gördüğünüz mavi camlı otel haremin tam karşısındaki otel.

...ve yıkılmayı bekleyen oteller

Yine haremin bahçesinden görünen iş makinaları.

Bu oteli yıkmayı unutmuşlar mı ne? Belki de hatırası vardır:)

Trafik de bu kargaşanın altında ilerliyor.

Şehrin hemen hemen her yerinde iş makinalarını görmek mümkün.

Gelelim benim fotoğraflarıma. Kendi imkanlarımca ancak şehrin hareme uzak kısımlarını çekebildim bu kez sizin için.

Dağların arasına inşa edilen evler. Hatta üzerine... Dağları delip tüneller yapmışlar, tünellerin üstüne de evler yapmışlar.

Gördüğünüz gibi Mekke çok dağlık bir şehir ve Mekke'de inşaat hiç bitmiyor.

Bu seferlik de bu kadar. En yakın zamanda görüşmek üzere.

İdama Mahkum Edilen Türk Berber

2008-05-02T14:27:00.002+03:00

Şu aralar hepinizin de bildiği gibi Ciddede berberlik yapan bir türk, idama mahkum edilmiş durumda. Haberlerde söylendiğine göre mısırlı komşusunun: "Allaha küfretti" iftirası yüzünden idama mahkum edilmiş türk berber. Hepimiz böyle bir haberin karşısında elbette sinirlenir kızarız. "Bu nasıl bir adalet, nasıl bir karar? Bu kadar ucuz mudur insan hayatı? Hele ki Arabistan gibi dini diyaneti iyi bilen ve yaşayan bir ülkede Allahın verdiği canı almak bu kadar basitmidir?" deriz. Bu hususda kulağıma gelen bir duyumu sizinle paylaşmak istedim.

Bu türk berber mısırlı komşusuyla arasında geçen tartışmada gerçekten de Allaha küfretmiş. Daha sonra olay yerine gelen din polislerine de küfretmiş ve netice de hapse atılmış. Mahkemeye çıktığı zaman da hakim: "pişmanlık göster" dediği zaman pişman olmadığını ve Allah'a inanmadığını tekrarlamış ve mürtedlikten dolayı da idama mahkum edilmiş.

Bu söylediklerim benim için sadece duyum. Sizin için de öyle olmalı elbette. Üzerinde çok tartışılan bir konu olduğu için her türlü fikri savunan insanlar var. Ben de fikrinizi savunurken biraz daha geniş düşünebilmeniz için böyle bir şey yazmak istedim. Hakikati Allah bilir.

Çok Özlüyorum O Günleri

2008-04-29T11:25:00.009+03:00

Hayatımın en güzel günleriydi o günler, şimdiler de ise sadece hatıralarda kaldı... Çok özlüyorum o günlerimi.

Teheccüdde okuduğun cevşeni, sabah namazında da tesbihatını dinlemek için oturduğum kuru merdivenleri özlüyorum. Zaten geceler boyunca vird sesin dinmezdi, ne zaman uyurdun kimse bilmezdi.

Dışarıya çıkacağın vakit, merdivenin direklerine vururdun akik yüzüğünle, o yüzüğün sesiyle kaçışırdık her tarafa ama ben kaçmazdım. Sana kapıyı açan, ayakkabılarını çiftleyen ben olabilmek için kaçmazdım. Senden dua isteyebilmek için hiç bir fırsatı kaçırmazdım. Kalp hastasıydın, doktor her basamakda iki dakika dinlenmesi lazım dese de, sırf bizi rahatsız etmemek için var gücünle çıkardın merdivenleri, bu gücünü de çıkarken ki zikrinden alırdın belki de... Hiç susmazdı ki dilin, sürekli zikrederdin merdivenleri bile çıkarken.

Telefonlarına çıkmayı hem ister hem istemezdik, belli olmazdı, bazan sorular sorardın bize, cevaplayamazsak da çok mahçup olurduk elbette ama öyle şefkatliydin ki, mahçubiyetimizi görmemezlikten gelerek gülümserdin.

İzin almalarımız da vardı, bunlar içinde seni rahatsız ederdik bazan, herkes benim kadar cahil değildi, cesaret edemezlerdi pek, yanına gelip kapıdan utangaç bir ses tonuyla bir şeyler için izin istemeye. Sen de seslenmezdin hiç, biraz da bundan cesaret alırdım belki de. Şimdi düşünüyorum da ben de ayıp etmişim aslında, yaşımın küçüklüğünden gelen çocukluktan olsa gerek. Babam gibi görürdüm, zaten sen de baba şefkatiyle yaklaşırdın hepimize, hayır demeye çekinirdin bizi üzmemek için. Hatırlıyorum da; bir keresinde sırf bu yüzden bir saatten fazla kırmadan ikna etmeye çalışmışdın beni. Ama dedim ya, çocuktum işte. Şu anki aklım olsa hiç yorarmıydım seni. Şimdi nasıl mahçubum anlatamam.

Herşeyimizi düşünürdün. En ince ayrıntısına kadar.Üşümemiz seni de üşütür, terlememiz seni de terletir, yorulmamız seni de yorardı. Bütün bir ömrünü adamışdın bu yola.Hizmet adamıydın, dağ gibiydin.

Vefat ettiğin gün o acı haberle onbinlerce insan kan ağladı senin için. Bu son ve kutlu yolculuğunda yanında olabilmek için insan seli aktı yanına doğru. Çok büyük bir acıydı bu bizim için.Kaybımız çok büyükdü, hepimizin abisi, babası veda etmişdi bizlere. Dostuna doğru yola çıkmışdı. Kim almaya gelmişti seni acaba, en çok da bunu merak ediyorum. Belki de Efendimiz elinden tutmuşdur Hakk'a doğru götürmek için seni. Allahım, ne büyük bir saadet. O gün hiç birşeyi istemediğim kadar istemişdim yanında olmayı. Çok imrenmişdim sana. Sanki ölsem ben de seninle gelirmişim gibi geliyordu . Sanki beni bırakmazmışsın gibi geliyordu. Allahım dedim bizlere de böyle ölmeyi nasip et. Bizlere de sana böylesine nurlu bir yüzle gelebilmeyi nasip et diye çok dua ettim.

Bizlere veda edişinden sonra kıymetini çok daha iyi anladık. Çok üzülüyoruz sen yoksun diye, çok özlüyoruz seni. Ahirette kavuşmak ümidiyle...

Nur içinde yat...

Medine'de Bir Cuma Günü

2008-04-18T21:30:00.022+03:00

Geçen haftalarda bir cuma günü Efendimizi ziyarete gittiğimizde çekmiştim bu fotoları. Umreciler çok artmış maşaallah. Hele türkler çok fazlaydı. Nereye baksam türk görüyordum. Acaba ben görmek istediğim için mi böyle görüyorum diye yanımdaki Medineli arkadaşıma da sordum ve aynı şeyi O'da söyledi. Türkler çoğunluktaydı. Buralarda türk görmek yakın bir akrabanızı görmek gibi birşey oluyor zamanla. Bu yüzden türk gördüğüm zaman çok mutlu oluyorum. Yakın geçmişe kadar mescide gittiğimde yanına oturmak için gözüm türk ararken, şimdilerde nereye otursam yanımda türk oluyor. Sohbet ediyoruz biraz. Beni uzaktan gördüklerinde kıyafetim itibariyle arap sanıyorlar, türk olduğumu anlayınca çok şaşırıyorlar ilk önce. Sonra imreniyorlar, " Ne şanslısın, bu yaşta buralar nasip olmuş "diyorlar. Sonra da acıyorlar, "yazık sana bu yaşta anne baba hasreti çekiyorsun" diye üzülüyorlar benim için. Hatta işi iyice abartanları teselli etmekde bana düşüyor yine. "Üzülme teyzecim, ben burda çok mutluyum, hem isteyince annemin yanına da gidebiliyorum" desem de, inanmaz ve yaşlı gözlerle bana bakmakta direniyor yaşlı teyzeler. İlla beni de ağlatacaklar yani.

Her neyse, konuyu iyice dağıttım, gelelim mübarek şehir Medineye;

Cuma namazını kılmak üzere cemaat mescide giriyor. Kalabalık muazzam...

Yeşil kubbe ışıldıyor güneşin altında...

Yeşil sancaklarının altında toplanan iranlı bir kafile...

Bunlarda benim ülkemin insanları. Nasılda güzel yürüyorlar. Maşşşallah.

Klasik bir yelekli teyze:) Yeşil kubbeye doğru ilerliyor yaşlı teyzem. Aslında her yaşlı teyzenin yanında bir de yaşlı amca oluyordu ama bu teyze amcamı kaybetmiş galiba:) Yazık:(

Bu seferlik de bu kadar..Yakında Kuba mescidinde buluşmak üzere esen kalın:)

Arabistan' da Trafik Kurallarına Uymayanın Vay Haline!

2008-04-06T23:23:00.005+03:00

Yakın zamana kadar Arabistan'da trafik kuralları pek yok gibi duruyordu. Uzaktan bakınca, herkes kafasına göre aracını kullanıyor gibi gelirdi insana. Ama artık öyle değil. Aldığım istihbarata göre, 1 Muharrem 1429 tarihinden itibaren trafik cezalarında artış olmuş. Yeni cezaları mutlaka bilmeniz gerekir bence. Hiç öyle :" Ben ne yapayım ordaki trafik cezalarını "demeyin. Hiç belli olmaz, herşey insanlar için. Olurda bir gün , Arabistan'ın trafiğinde araç kullanırken, kırmızı ışık ihlali yaptıktan sonra şefkatli şortayla başbaşa kalmış buluverirseniz kendinizi, bilin ki size çay kahve ikram etmeyeceklerdir. Neler yapacaklarını beraber görelim;

-Kırmızı ışıkta geçmek: 300 ytl para- 3 gün hapis, tekrarında: 600 ytl para- 6 gün hapis

-Tek yönde,ters yöne girme: 300 ytl para- 3 gün hapis, tekrarında: 600 ytl para- 6 gün hapis

-Aşırı hız: 300 ytl para- 3 gün hapis, tekrarında: 600 ytl para - 6 gün hapis

-Park yasağı olan yere park etme: 150 ytl para- 3 gün hapis, tekrarında: 300 ytl para- 3 gün hapis

-Ehliyet taşımama: 100 ytl para, tekrarında: 300 ytl para

-Süresi dolmuş ehliyet kullanmak: 100 ytl para, tekrarında: 300 ytl para

-Geçerli ehliyeti olmamak: 300 ytl para, tekrarında: 300 ytl para

-Tescil süresi geçmiş araç kullanmak: 150 ytl para- 3 gün hapis, tekrarında: 300 ytl para- 3 gün hapis

-Yasak bölgeye girmek: 300 ytl para- 3 gün hapis, tekrarında: 300 ytl para 3 gün hapis

-Kaza mahalinden ayrılma: 300 ytl para- 3 gün hapis, tekrarında: 300 ytl para- 3 gün hapis

-Dur ihtarına uymamak: 100 ytl para- 3 gün hapis, tekrarında: 300 ytl para- 3 gün hapis

-Pervasız araç kullanımı: 500 ytl para- 20 gün hapis- 20 kırbaç, tekrarında: 1000 ytl para- 20 gün hapis- 20 kırbaç- araca el koyma

-Pervasız araç kulanımına eşlik etme: 1.700 ytl para- 20 kırbaç, tekrarında: 1000 ytl para- 20 gün hapis- 20 kırbaç.

Aman diyim gelip giderseniz çok dikkat edin. Benden sölemesi :)

Cennet-ül Baki

2008-03-31T21:19:00.015+03:00

Hatırlarsanız bir ara sizlere Mekke'deki Cennet-ül Mualla kabristanından bahsetmiştim. Bu kez de Medine'deki Cennet-ül Mualla kabristanından bahsetmek isterim. Alttaki resimde kabristanın neresinde kimlerin yattığı anlatılmış. Bana söyleyecek pek bir şey kalmamış aslında. Ama resimler benden.:) Cuma günü yaptığımız Medine ziyaretinde sizler içinde resimler çektim. Buyrunuz..

Cuma namazının akabinde açıldığı için muazzam bir kalabalık vardı.

İnsanlar kabirlerin etrafında fatiha okurken, güvercinlerde kabirlerin üstünde yürüyerek dualarını okuyorlardı.

Bayanlar dışardan bakabildiler sadece.

Defnedilecek cenazeleri hazırda bekleyen boş mezarlar.

Kim bilir kimlere nasip olacak Efendimizin yanıbaşında yatmak.

Ruhlarına el fatiha...

Bu Kutlu Gecede Medine'de Olmak

2008-03-24T23:32:00.002+03:00

“Ah Efendim.. Sana geliyorum, senin dünyaya teşrif ettiğin bu mübarek günde, sana geliyorum. Karanlıkları nurunla aydınlattığın bu nurlu günde, hasretinle kavrulan yüreğimi de elime alıp sana geliyorum Efendim..” diyerek düştüm Medine yollarına bugün..

Medine hüzünlüydü.. Henüz şehre girdiğimizde hissetmiştim gökyüzünü kaplayan bu hüznü. Alemlerin Efendisi 1437 sene evvel alemleri nuruyla aydınlatmışken, bugün bu şehirde yatıyordu yine alemleri aydınlatan nuruyla.. Mutluydu aynı zamanda Medine. İns ve cinnin peygamberi Hz. Muhammed Mustafa’ya (SAV) ev sahipliği yapıyordu yeryüzünde. O’nun hürmetine nice başlar secdeye varıyor, nice eller semaya kalkıyordu bu topraklarda. Nasıl mutlu olmazdı ki bu şehir. Yeryüzünde ondan daha mutlu bir yer var mıdır acaba? Efendimizi sinesine sarıp sarmalamış bu mübarek şehirden daha mutlusu var mıdır?

Mescidine doğru yaklaşırken tarif edemediğim o huzur kapladı yine yüreğimi. Sanki ilk kez geliyormuşum gibi yanına heyecanlandım aynı zamanda. Yine yollar uzamışdı işte. Dakikalar saat gibi geliyordu yine. Ta ki mübarek kubbenin yeşili karşımda parıldayana kadar. Elimden gelse kollarımın arasına alıp sarılıcam yeşil kubbeye, öyle çok seviyorum ki bu kubbeyi. Nasılda güzel ışıldıyor gecenin altında. Ya sen? Kim bilir sen nasıl ışıldıyorsundur onun altında canım Efendim? Ezelden beri yeryüzünü aydınlatan nurun hala ışıldarken buralarda, sen nasıl ışıldıyorsundur o kubbenin altında Ya Nebi..

Nasıl bir nursun, nasıl bir rahmetsin Ey Nebi.. Yetimlerin babası, kimsesizlerin sahibi, fakirlerin umudu..

Babaların utancı, anaların korkusuyken kız çocuğu, rahmetinle şeref verdin Ey Nebi! Alemlere saçtığın rahmetin oldu kız çocuklarını diri diri toprağa gömülmekten kurtaran. Ömrü inkarla geçmiş kafirler için bile “Affet Allah’ım” diye yalvarışın merhametindir Ya Resul. 1437 yıl evvel yeryüzüne saçılan nurundur bugün önümüzü aydınlatan.

Aşkınla yanıyoruz Efendim.
Hasretinle kavruluyoruz Efendim.
Ümmetin bu gün sana kavuşmanın sevincini yaşarken,
Asıl vuslatın hasreti büyüyor yüreğimizde Efendim.
Binlerce salat-ü selam sana olsun Efendim.

Not: Biraz geç oldu ama yine de paylaşmak istedim.

O Gece, Bir Başka Güzeldi Medine

2008-03-07T23:11:00.014+03:00

Medine, gecenin siyahının altında nur gibi parlıyordu o gece.

Bakmaya doyamadım.Gözümü kamaştıran güzelliği ve gönlümü kaplayan huzuruyla duruyordu karşımda.

Bahçesinde, oturduğum yerden mübarek havasını içime çekerek kafamı gökyüzüne doğru kaldırdım ve bu kez de bu minarenin güzelliğine takıldım dakikalarca.

Kocaman bahçesinde sabaha kadar yürüsem yine yorulmam.

Minarenin altında otururken bu minik mısırlı kız Sara ile de gülüştük biraz. Annesinin peçesiyle oynamayı çok seviyor.

Mescidin her köşesi ayrı bir güzellik, ayrı bir huzur. Burda insan gerçekten mutluluğu, ferahı, sükuneti kısaca huzuru yüreğinde hissediyor. Bambaşka bir güzellik..Bambaşka bir duygu burdaki huzur..

düşündüm ama bulamadım

2008-03-05T23:49:00.007+03:00

gecenin on ikisinde canım makarna istedi,çatalımı bilgisayarımın yanıbaşındaki salçalı makarnamda gezdirirken iştahım kesildi birden, maziyi hatırlayınca..
ne güzel günlermiş meğer.
hiç farkında değilmişim.
hoş,farkında olsam n'olacaktı sanki..
yine geçecekti..
yine bitecekti.
mazi işte..
önemli olan şu anki günlerimin o günlerimden çok daha kıymetli olduğunu bilmemdi.
zira Efendimiz'in yanıbaşındaydım..
daha ne isterim ki..
ne mazisi..
ne geçmişi..
"Benimki de laf!" demeliyim..
ama demeli olduğum için dememeliyim..
demiyorum da zaten..
aşığı olduğum Peygamberimin yanındayım yaa..
herşey boş..
hem de bomboş..

Allah! Allah! Allah!

2008-03-04T09:57:00.003+03:00

Operasyon bitti ama ne hainler henüz bitti ne de benim içimdeki öfke. O günlerde hep derdim, mümkün olsa da ben de gidip savaşsam mehmetçikle beraber, bir haini de ben öldürsem,akşam olunca tv başında öyle bir hüzün çöker ki yüreğime öfkeyle karışık, gözüm kör, kulağım sağır olur sanki. Uçup gitmek isterim mehmetçiğimizin yanına.O kahrolası hainlerin hepsini tek başıma ben öldürmek isterim bir mehmetçiği bile zahmete sokmadan..Askerimizin üşüdüğünü görünce yün yorganlar götüresim gelir onlara, analarının gözlerinden akan yaşları görünce ellerimle silesim gelir kendi gözyaşlarımı silerek, çocukların ağlaması beni en çok mahveden şey, o yavruları kucağıma alıp bağrıma basmak için içim gider tv başında..ve kendime gelince sadece dua edebileceğimi hatırlayıp dua ederim Allah'a, "Allah'ım kahret bu insanları, şehitlerimizi Efendimiz'e komşu et, geride kalanlarına sabır ver" diye.

Biraz geç kalsam da bu gece kısmet oldu çok şükür, gittim ve savaştım. Çok zor şartlarda koştuk, saklandık sessizce..Gerçek gibiydi.Hainlerle karşı karşıya geldim, tam karşımdaydı birisi. Şu anda bile hatırlıyorum kopasıca kafasındaki suratını..Çok korktum ama düşmana hiç belli etmedim. Öleceğimi de bildim, hissettim, bekledim.Çünkü silahım yoktu ama yine de üstüne yürüdüm düşmanın ve şehadet şerbetini içemeden gerçek hayata döndüm titreyerek..Rüyamdakinden daha çok korkmuşum aslında ama bu korkuyu böylesine gerçek gibi hissetmek bile fikrimden caydırmadı beni..Mümkün olsa hiç düşünmeden giderim..

Şimdi Okullu Olduk

2008-02-23T21:34:00.009+03:00

Uzun zamandır kızımın arapça öğrenmesi için en uygun ortam okul diye düşünüyorduk. Bir sürü okul araştırdık, gittik gördük.. Bugüne kadar içime sinen bir okul bulamadım. Ama bugünden itibaren kızım ve ben okullu olduk. İlk günümüzün heyecanıyla hemen sizlere yazmak istedim. Haftanın üç günü okula gideceğiz artık. Haftanın üç günü, çünkü kızımın yaşı küçük olduğu için kreş tarzında bir okul. Aslında Kur'an School diyor öğretmenimiz buraya. Çok büyük bir okul. Normal eğitiminden hariç akşam saatlerinde her yaş çocuk için Kur'an eğitimi veriyorlar.Kızıma bugün neler öğrendiğini soracak olursanız eğer sadece "gıdı gıdı öğrendik" diyor.:) Bir oyunda öğretmenleri gıdıklamış hepsini:) Aklında kalan sadece bu.:)

Okula beraber gidiyoruz dedim, çünkü tek başına güvenemediğim için ben gözetmenlik yapmaya gidiyorum. İdareciler beni kabul etmezler diye çok korktum aslında ama hiç de korktuğum gibi olmadı. Bilakis çok güzel bir ortam, onlar konuşuyorlar ben dinliyorum, onlar konuşuyorlar ben dinliyorum. Arada dilim döndüğünce ben de konuşuyorum. Sökücem inşaallah kısa zamanda bu arapçayı.

İlgimi çeken bir şey oldu okulda bugün. Bayanlar cemaatle namaza durdular. İçlerinden birisi "Allahuekber" leri sesli söyledi, diğerleri de ona uydu ve hepsi aynı saftaydı. Bu da benim kafama takıldı. Hocalarımıza sormuş olsam cevaplarlar mı acaba? Mesenen Emircan Hocam; Bayandan imam olur mu? Ne diyorsunuz bu duruma?

Ne Gündü Ama

2008-02-22T21:57:00.021+03:00

Cuma namazından sonra hafta sonumuzu geçen hafta keşfettiğimiz çok güzel bir sahilde geçirmek üzere yola çıkmıştık. Geçen haftadan edindiğim tecrübelerimle çok güzel hayallerim vardı bugünden dolayı ve hayallerimin ışığında muazzam bir plan, hazırlıklar... Evdeki hesap çarşıya uymadı malesef. Aklımızdan bile geçmezdi böyle bir şey.

Sahile varmıştık. Arabamızı parketmek üzere son bir hamle daha yaptı usta şöförümüz ve gerçekten son hamlemiz oldu. Kuma gömülmüştük. Önce komiğime gitti ve güldüm, yediğim fırçadan sonra aklım başıma geldi :) "Napalım o zaman, önce yüzümüze gereken ifadeyi verelim ve inip arabamızı kurtaralım, gerekirse biz de arabamızla beraber kuma gömülelim." dedim kendi kendime. Saatin ilerlemesiyle elde ettiğimiz netice çok kötüydü. Arabanın tekeri değil artık ön tarafı tamamen kumun içindeydi. İşin kötüsü öyle bir yerdeydik ki in cin top oynuyordu. Ancak havai fişek bizi kurtarabilirdi. Onu da yanımıza almayı akıl edememişdik:) Artık bu iş bizi aşmışdı. Ama, ilk yardım arama çalışmalarımız da neticesiz kalmışdı. Sıkıntıyla etrafa bakınırken uzakta bir insan gördük. Aramızdaki mesafe bayağı vardı, tabi netice de gidip çağırmıştık.Maşaallah onlarda iki araba gelmişler, bu daha çok mutlu etmişdi bizi, bu arada bir de ingiliz çift gördük. Onlarda geldiler. Hep beraber beraber uğraştılar arabamızı kurtarmak için. Ben bu arada ingiliz teyzeyle kısa bir ayak üstü sohbetinden sonra aldım elime telefonumu ve fotoğraf çekmeye başladım. Muhtemelen " Deli midir nedir? Biz ne dertteyiz, O ne dertte?" demişlerdir ama napayım. Yayıncılık böyle birşey. Her şartta çalışabilmeyi gerektirir bizim işimiz:) İşte bu zor koşullar içinde sizler için çektiğim fotoğraflar.

Nasıl yapsak diye düşündüler. Önce itekleyerek kurtarmaya çalışdılar ama olmadı. Sonra bir ip yardımıyla jeepe bağlayıp çekelim dediler.

Çoluk çocuk ipi arabaya bağladılar ve..

hep beraber "Ya Allah Ya Bismillah" dediler lakin..

hüzünlü bakışlarla ipe bakakalan gözlerden de anlaşıldığı gibi ip kopuverdi. Bu hüzünlü atmosferden etkilenmiş olacak ki; ingiliz teyze de kendi çapında yardım etmeye çalışıyor sağolsun ipten daha kırılgan haliyle.

Bağajlar açıldı, bavullar döküldü yeni bir ip bulmak için. Bu arada size söylemeyi unuttum, bu iki araç Cidde'den gelmişler Yanbu'ya gezmeye. Arabaların içi çoluk çocuk ve hanımlarla dolu. Bizim için ne diyorlar bilmiyorum ama hallerinden pek memnun olduklarını sanmam:)

Sonunda ipi taktılar ve tekrar: "Ya Allah" dediler fakat arabamızın nasıl kurtulduğunu yakalayamadım, kızım sağolsun, lafa tuttu beni. Bizim arabayı kurtardılar, fakat sevinçden direksiyondaki adam frene basmayı unutunca kendi arabalarının lambalarından oldular maalesef. Aksilik işte..:)

Bu arkadaş, operasyonun başında ip lazım olunca aramaya çıkmıştı. O gelene kadar kaç ip takıldı.. kırıldı.. sonunda sağlam bir iple operasyon başarıyla tamamlandı.. fakat kendisi denizden bulduğu kırık pırçık bir kaç iple yeni teşrif etti :)

...ve mutlu son.. sizlere minnettarız. Siz karşımıza çıkmasaydınız şu anda o arabanın içinde açlıktan baygın düşmüştük hepimiz. Bundan sonra azığımızı hazırlamadan yola çıkmak yok. noluuur, nolmaaaz. Herşey insan için.

Araba kurtulduktan sonra ilerlemiş saate ve soğuyan havaya rağmen planlarımı devreye sokmak istemişdim ama bu kez de sürpriz misafirlerimiz vardı. Koca denizde başka balık tutacak yer kalmadı sanki. Hayret bir şey..Belli ki nasip değildi bugün bize denizin tadını çıkarmak. Bari biz de balık tutalım dedik, balıklar için kızarmış sosisden hazırlanmış özel yemi taktık oltaya ve attık denize. Bu sefer de oltamız kırıldı. Zaten kızım da bu arada sosisleri yemiş bitirmişdi.:(

Velhasılı kelam bu güzel kızıldeniz sahilinin tadını bu haftalık kızımla şu anda evimizin baş köşesini süsleyen mercan taşlarını ve deniz kabuklarını toplayarak çıkardık. Olsun yine de çok güzel bir gündü. Hem hafta sonlarına kıran girmedi ya, önümüzdeki haftasonu için ciddi planlarım var:)

Geçici

2008-02-19T15:13:00.006+03:00

İnsan bazan bir dost istiyormuş meğer...

Hong Kong'da Günbatımı

2008-02-17T15:00:00.003+03:00

Kırk Sene Beklerdiniz

2008-02-15T22:27:00.003+03:00

Mümkün olduğunca her cuma günü kanal 7'de bir sabah programın da Doç.Dr. Mustafa Karataş'ı dinliyorum.Bugün de dinlerken, bir seyirci sorusu üzerine mevzu namaza geldi. Mustafa Hoca:

"Namaz kılanın önünden geçilmez. Efendimiz buyuruyor ki: " Namaz kılanın önünden geçmenin ve kabre basmanın ne kadar günah olduğunu bilseydiniz kırk sene bekler yine geçmezdiniz." dedi ve ekledi: "Ancak büyük mescidlerde olabilir, yalnız namaz kılanın uzağından geçmek suretiyle, secde ettiği yerin yakınından yine geçilmez" dedi.

Bunun üzerine beni sabahtan beri bir düşünce aldı. Kabe' de ve Mescid-i Nebevi'de öyle kalabalık zamanlar oluyor ki, namaz kılanın önünden geçmemek mümkün olmuyor. Günah olduğunu elbette biliyordum fakat Kabe gibi büyük bir mecsidde ve herkes bu konuda rahat davranınca aklımdan "yapacak başka bir şey olmadığı için geçilebilir galiba" diyerek ben de geçtim. Allah affetsin. Hadi şimdiye kadar bilmiyordum, peki şimdiden sonra napacağım ben? En kötü ihtimal kırk sene beklerim. Bir ara boşluk olur heralde:)

ALLAH yardım etsin

2008-02-10T11:11:00.000+03:00

Eskiden beri mahçup olurum kendi kendime bu tür haberleri izlerken,"ne ayıp ya, insan utanmaz mı hiç orda yardımdan nasiplenmek için başkalarıyla kavga etmeye" derim fakirliğimizi unutarak, bazan gülmek gelir içimden, bazan ağlamak gelir acıyarak. Bazan da ümitsizliğe düşerim "hiç değişmeyiz" diye. Sonra yanlış kimde, nerde diye düşünürüm sessizce.

İnsanlara iyilik olsun diye fakirliklerini yüzlerine vurur gibi, bir kamyonun tepesinden balığa yem atarcasına iki lokma yardım dağıtanlar mı yanlış yapıyor, yoksa iki lokma ekmek için küçücük çocuklarınıda yanlarında sürükleyerek birbirini ezen bu insanlar mı?

Bakıyorum, yaşlılar aslında ortalığı karıştıranlar, ama ben yine de en çok onlara acıyorum. Aslında acınacak öyle çok halimiz var ki, hangisini söyleyeyim..Zaten söylesem nolacaak, söylemesem.. Bu manzara değişecek mi sanki. En iyisi ben söylemeyip üzülmeye devam edeyim.

BEDİR

2008-02-05T20:29:00.000+03:00

Uzun aradan sonra merhaba..

Ne oldu bana bilmiyorum, bir türlü fırsat bulupda yazamadım. Vakit nasıl geçiyor anlamıyorum bile. Geçen hafta Bedir savaşının olduğu yere, yani Bedir kasabasına gitmiştik. Sizler içinde fotoğraflar çektim ama ancak bu gün yayınlayabildim. Peygamberimizin sahabelerle beraber müşriklerle cihad ettiği toprakları gördüm, çok duygulandım. Başka bir duyguydu bu. Çok duygulu, ve mutlulukla karışık bir duyguydu. Gördüğünüz gibi anlatmak pek mümkün olmuyor. Ben fotoğraflara geçeyim. Belki netten de görmüşsünüzdür buraları ama bir de benim sayfamdan görün istedim.

Tabeladan da anladığınız gibi henüz yoldayız..Bedir'e doğru çevirdik direksiyonumuzu.

Yol kenarındaki dağlarda Allah lafızları yazıyor. Bu dağda da göründüğü gibi " Lailaheillallah Muhammeden Resulullah" yazısı var.

Bedir dağı. Cebel-i Bedir.

Burası Osmanlı yapıtı, Mescid- i Ariş. Efendimiz ve sahabeler savaşdan önce burada konaklamış ve dua etmişler. Osmanlı zamanında da bu şekilde mescid haline gelmiş. Böyle sakin göründüğüne bakmayın, cuma vaktiydi gittiğimizde, cemaat ağzına kadar doldurmuşdu mescidi.

Duvarlarla çevrili olan bu alan, muharebenin meydana geldiği yermiş. Ben ilk gördüğümde kabristan zannetmiştim. Bir sürü taş var burada. Ama değilmiş galiba, aslında bir rivayete göre şehit düşen sahabelerin kabri buradaymış, bir rivayete göre de az aşağıda bir yerdeymiş. Ben buranın fotoğrafını çekerken hiç şaşırmadığım bir şey oldu yine. Bir polis geldi ve "çekmeyin" dedi, anlayışla karşıladım ve çekmedim. Aradan iki dakika geçmeden yine geldi şorta, bu seferde "halas" dedi. Yine anlayışla karşılamış gibi yaptım anlamayarak. Üç sene öncesine kadar bu alanı içinde yürüyerek gezebilirken şimdi duvarından bile bakmak yasak olmuş galiba. Bu polisler illa beni günaha sokuyorlar her yerde.

Savaşda şehit olan ondört sahabenin isimlerinin yazdığı şehitlik abidesi. Savaş meydanının tam karşısında bulunuyor bu abide. Allah mekanlarını cennet eylesin. Bizlere de onların komşusu olmayı nasip etsin.

Kabe

2008-01-29T11:25:00.000+03:00

Hafta sonu tatilimizi Mekke'ye giderek değerlendirelim dedik, evde ihrama girerek yola çıktık. Umre yapmaya niyet etmiştik. İkindi vaktinde varmıştık Mekkeye, herşey bıraktığımız gibiydi. Hala büyük bir kargaşa hakim şehirde, ve trafik hala çok yoğun. Ben tam bunları düşünürken, birde baktım ki gelmişiz bile hareme, bembeyaz taşların üstünde insanlar süzülüyorlar içeriye doğru. Bu manzaraya bakmaya hiç doyamıyorum. Arabayı parkettik ve hemen bizde süzüldük kapısından içeriye doğru. Her zamanki gibi görmek istediğim ilk şeyi, Kabeyi arıyordu gözlerim heyecanla. İlk ziyaretdeki heyecan bir başka olsada diğerleri de onu aratmıyor. Canım Kabem, nasıl da asil duruyordu yine karaların içinde. Bu kez gözüme daha bir büyük görünmüştü sanki, belki de özlemimin hasretimim büyüklüğündendi bu..O'nu göremediğim günler geldi aklıma buluştuğumuz anda. Tv kanalından takip ederdim namaz vakitlerini sanki ordaymışım gibi bakınırdım etrafıma. Ama artık ordaydım. Öyle çok özlemişim ki Kabeyi..Görünce sımsıkı sarılmak istedim ona.

Tavaf ederken baktım ki, Hacer-ül Esved'in yanındaki polis bayanları alıyor. Ama yine de erkekler yoğunluktaydı, ben de gitsem mi gitmesem mi diye düşünürken zaten erkeklere sıra gelmişti bile. Dokunamasam da, görebilmiştim sonunda.

Kalabalık değildi Kabe, sakin sayılırdı. Böyle zamanlarda umre yapmayı çok seviyorum. Hele tavaf ederken öyle şahane oluyor ki, mübarek örtüsüne ellerimi süre süre tavaf ettim. Tarifsiz güzeldi. İçim huzur doldu. Hayallere kapıldım, cenneti hayal ediyordum , "Allah'ım" dedim kendi kendime, "..dünyada böyle güzel duygular varsa, dünya da böyle huzur varsa cennet nasıldır?" diyordum, hatta öyle dalmışım ki hayallere, tavaf ederken iki kez selam vermeyi unutmuşum, bir kaç adım geri dönerek selamımı verdim ve devam ettim. Allah kabul etsin. Cennetin hayali bile insanın aklını başından alıyormuş:)

Haremde tadilat vardı.İkinci katı neredeyse tamamen kapalıydı. Safa ve Merve de kapalıydı. Say'ımızı az ilerisinde bir yer açmışlar, orda yaptık. Galiba genişletiyorlar.

Akşam namazımızı da kıldık ve yine içim burkula burkula ayrıldık Kabeden..En sevmediğim andı bu..Allah tekrarlarını nasip etsin.

Ne Gülüyorsunuz Yahu?

2008-01-21T11:43:00.000+03:00

Büyük bir cesaretle arapça öğreneceğim demişim, bu yola girmişim, uğraşıyorum, çabalıyorum, evde söylemek istediğim herşeyi on dakika sonra söyleyebiliyorum, çünkü arapçasını düşünüyorum ve bulmadan söylemiyorum, hatta sokakta bile bütün gururumu ayaklar altına alarak arapça konuşuyorum, mesenen parkta kızımı çağırırken:"teali betul,la telabi hinak, telabi hina" diyorum, parktaki bütün insanlar dönüp bana bakıyorlar gülüşerek, artık ne kadar komik konuşuyorsam onlara göre.. Allahtan peçe kurtarıyor beni de yüzümün renkten renge girdiğini görmüyorlar..işte ben bu şartlarda şevkimi kaybetmeden uğraşıyorum, bazıları da geçip karşıma gülüyorlar.Revamı yahu!

Bazan ben de kendime çok gülüyorum, lakin başkası gülünce de biraz canım sıkılmıyor değil. Aslında buna alışmam lazım tabi.

Geçen dersimizde hocama, evdeki konuşmalarımızdan bahsettim biraz.Mesenen, oğlum ağladığı zaman ona: "habibi,habibiii, ene hina habibii" diye seslendiğimi söyledim, çok güldü. ne varsa gülecek. böyle söylenir işte bu..Allah Allah.

Yedi yaşındaki kızı: "ene ebğa eşrab moya" dedi, kalktım su verdim ufaklığa, verirken de "tıfaddaliii..." dedim güleceğini bilerek , önce kendisi güldü, sonra da annesi.. bu kez çok bozulmamışdım, çünkü bende çok gülmüştüm kendime ama biraz sonra annesinin bana laf anlatmaya çalıştığını gören kız bacak kadar boyuyla başladı yine gülmeye.. Neymiş efendim annesinin bana anlattıkları çok basit gelmiş hanımefendiye. Ben de ona: "la adhak!" dedim. "ma adhak" da demiş olabilirim, doğrusunu hatırlayamadım şimdi. Bazan geliyor yanıma bana birşey anlatmaya çalışıyor, anlamıyorum yaa, hoşuna gidiyor hanımefendinin..Gülecek tabi bol bol. kimbilir eve gidince beni anlatıp anlatıp nasılda gülüyordur bilmiş kız. Uzaktan gülmek kolay tabi. Ben sana türkçe öğreteyim de gör bakalım nasılmış.

Bu arada hafta sonu sınavım için ingilizce de çalışıyorum. Arapça pratik yaparken arada ingilizce de karışmıyor değil. Mesenen betul beni çağırınca :"la sarrığı betul, istenni lahza. ene came" diyorum. Yani kafam karışık iyice bu günlerde. Betulde bu durumdan çok memnun değil aslında. " ya anne, böyle konuşma, anlamıyorum, ne dedin, sinir oluyorum" diyor. Ben de ona: " anne değil habibti, mama, mama" diyorum ama dinlemiyor beni. " Sen yiyecek değilsin ki, annesin" diyor bu kez. E haklı çocuk...

Sakın öğrendiklerimi buraya yazdıklarım kadar sanmayasınız. Sizlere en basitleştirilmiş şekliyle yazıyorum moraliniz bozulmasın diye:) Bilirim o durumu..ama yine de bir şey söyleyeyim size:

" el cov marra har hina":)))

Anlayanlar anlamayanlara anlatsınlar:))

Bugünlük bu kadar kafi, my muallime he ci mağrib ve ene he atbağ..şimdilik maesseleme..

Tövbe Estağfirullah

2008-01-18T00:18:00.000+03:00

İnsanların açlıktan öldükleri, bir babanın, akşam eve giderken bir lokma ekmek götürebilmek, kapıda onu bekleyen ve açlıktan nefesi kokan yavrusunu doyurabilmek için, bütün gün çöp kutularını kurcalayıp yine de eli boş eve döndüğü, sağımıza dönsek aç, solumuza dönsek susuz insanların bulunduğu böyle bir dünya da hala bir çifti beşyüz milyon olan bir çizmenin beş renginden de alıp, dolabında etiketi üzerinde giyilmeyi bekleyen diğer ayakkabılarının yanına, hiç içi sızlamadan koyan ve gece rahat uyuyan insanlar varmış!!

Rabbim başta kendimizi sonra da böylelerini rahmetiyle ayıktırsın inşaallah..

M İ M

2008-01-13T22:46:00.000+03:00

İçerlediğim bir hadise;

İlkokul üçüncü sınıfa gidiyordum. Sınıfımızda erkekler ve kızlar ayrımcılığı vardı kendi aramızda. Düşmanlığı desek daha doğru olur aslında. Bir gün ders zili çaldı ve sınıfa geçtik. Yerlerimize oturduk. Kalemimin ucu bitmişti, tam kalem kutumu açıyordum ki arkamdaki heyecan dolu uğultuya döndüm baktım. Bütün erkekler sıralarından fırlayacak gibi duruyorlardı, sabırsızlıkla kalem kutuma bakıyorlardı, umursamadım ve işime baktım..ki....dehşet birşey oldu. Kalem kutumu açmamla içinden sular içinde kocaman bir kurbağanın üstüme doğru fırlaması bir oldu..Tabi benden bir bağırtı çıktı ki sormayın:( Allahtan kurbağadan hızlı davranıp sıradan çıkmıştım hemen, o da rotasını çevirip önümdeki kızın bacağına zıpladı zaten. Ben bunun intikamını alırdım elbette ama sağolsun okul müdürümüz ihtiyaç bırakmadı. Erkeklerin hepsi disipline....:)

En komik anlarımdan bir tanesi;
Geçen sene Cidde de bir mağaza da kıyafet bakıyordum. Biraz bakındıktan sonra kıyafetleri beğenmedim ve mağaza sahibine ingilizce bişeyler sordum kıyafetler hakkında. Adamın verdiği ingilizce cevaptan sonra eşime dönüp: "Yok ya, adam uydurdu resmen, boşver almayalım" dedim. Tam o sırada mağazaya giren bir başka türk, mağaza sahibiyle türkçe konuştu..Benimde başımdan aşağıya kaynar sular döküldü tabi.. Başımı yere eğdim ve direkt gözden kayboldum. hayatımın en komik ve utanç verici bir anıydı.

Büyüklerimizle geçirdiğimiz güzel bir hatıra;

Sene 2002, gece, saat 24:00 sularında evde herkes uyumuştu. Ben de çok acıkmıştım, uyku tutmamıştı. Evin içinde dolanıp duruyordum ne yesem diye. Baktım babam da dolanıyor. Anladım ki o da acıkmış. Ne yesek diye düşünürken babamdan süper bir teklif geldi, yemekleri nefis olan çok meşhur bir kebapçı vardı ve babam "oraya gidelim mi" dedi gecenin bir saatinde. Bende hiç düşünmeden "gidelim" dedim. Bir ara annemi de görmüştüm sanki, sesimize uyanmış olabilir ama döndüğümüzde mi gördüm yoksa giderken mi gördüm hatırlayamıyorum. Babamla yemeğimizi yiyip gelmiştik evimize. O gece ki kebabı ve nar ekşisine batırarak yediğimiz çiğ köfteyi hiç unutamam. Çok lezzetlilerdi.. Gece gece gider mi demeyin, valla çok da güzel gidiyor:)

Bu hatıralarımı bulmam benim için zor oldu. İki gündür ne yazsam, ne yazsam diye düşünmekten yoruldum bile..Bu yüzden mimlememe hakkımı kullanmak istiyorum müsadenizle. Zaten kimse de kalmamış, Mehmet abi bile mimlenmiş:)

Arabi Öğreniyorum

2008-01-09T13:44:00.000+03:00

Dil öğrenmeyi çok seviyorum. Hele de arapçaya karşı çocukluğumdan beri özel bir merakım vardı. Çevremde arapça konuşanların ağzına düşerdim dinlerken. Bayılırdım konuşmalarına. Kulağa çok hoş geliyor bence. Çok istiyorum bir an önce öğrenmeyi. En çok istediğimde Kuranı anlayarak okumak. Buralara kadar gelip de öğrenmezsem ayıp olur bence. Ben de "Bismillah" dedim ve başladım.

Pazartesi günü ilk dersimi vermek üzere arabi hocam beytimize teşrif ettiler. Çok güzel geçti.Komik ve eğlenceliydi.:) İki de binti var hocamın, benim bintime öğretiyorlar arapçayı. Onlara arada bir " kellimiha arabi" dedim:) Bundan böyle arada bir öğrendiklerimi blogumda da kullanmak istiyorum. Pratik olması babından.. Hocam bir suudi. Türkçe de bilmiyor elbette. İngilizce anlaşıyoruz ama ilk günden bana ingilizce konuşma yasağı geldi bile. Bu yasaklardan hiç hoşlanmasam da çok işe yaradığının farkındayım. Bütün söylemek istediklerimi arapça söylemeye çalışıyorum, epeyce kıvranıyorum ama olsun.. Zamanla daha da kolaylaşacaktır inşaallah. Hocamın dediğini anlamak için de baya çaba sarfediyorum tabi, sanki çince konuşuyor gibi geliyor bana. Bir cümleyi bir kaç kez tekrarlatıyorum. Hele şu müzekker müennes olayı kafamı iyice karıştırıyor. Konuşmalarında bile haremlik selamlık var. Bazan hocam kendini kaybedip çok hızlı konuşuyor, hemen uyarıyorum yavaş konuşması için. Bir çok kelime öğrendim bile ama günlük hayatımda kullanmazsam ertesi günü uçuveriyor aklımdan. Kızıma arapça birşey söylediğim zaman çok kızıyor, sinirleniyor anlamadığı için. "Yaa annee yaa, böyle konuşmaa" diye bağırıyor bana. bende "la sarrığı, çok ayb" diyorum:) Tv de turk kanallara da yasak geldi hocam tarafından. Gece gündüz arapça kanalları izliyorum. Hocama göre çok kolay bir dil, kısa sürede öğrenirmişim. Ama gelin bir de bana sorun..

Yine de bende bu istek olduğu sürece başarabileceğime inanıyorum Allahın izniyle.

Şimdilik maesseleme..:) Ders çalışmam lazım.

Mutfak Kazalarından Bıktım Usandım!

2008-01-08T12:57:00.000+03:00

Şunu anladım ki;

Mutfak, ara vermeye hiç gelmiyormuş. Eğer bir süre mutfağa uğramamışsanız, ilk buluşmalarınızda karşınıza canavar gibi çıkıyor. Kaç gündür elimi neye attıysam ya bir yerimi kestim, ya çizdim, ya yaktım. Daha elimin üstündeki kocaman yanık izim geçmeden, parmağımı da yaktım. Onun acısı içinde ağlarken, düşmek üzere olan tırnağımı dibinden, en sivri bıçağımın ucuyla deldim. Bir taraftan da fırındaki tepsiye elimi yapıştırmışım. Aslında bütün bunları yapan ben değilim. Canavar mutfak. Sanki bana saldırıyor. Sürekli yaralanıyorum. Sakar bir insan falan da değilimdir yani. Yanlış anlaşılmasın. Sadece uzun aradan sonra yemek yapmak biraz zor oluyor. E tabi bir de yemeğin ayarını tutturup tutturamamak var işin neticesinde. Allahtan o konuda acemi şansım devreye giriyor. İnşaallah akşamki misafirlerim yemeklerimden memnun kalırlar ama ellerimdeki her çeşit yara ve bereleri nasıl açıklarım bilmiyorum. Doğrular rezaletime giden yoldur:( Başka bir açıklama bulmam lazım veya sormaması için okuyup yüzüne doğru üfleyeyim, o da olur bence. Neyse yemeğe bakmam lazım, o canavar mutfağa hiç gidesim yok ama başka şansım yok. Bir de yemeğimi yakarsam tamamdır benim işim. Hadi bana kolay gelsin.

Tom Cruise Şakird

2008-01-04T00:16:00.000+03:00

Şükufe ve Diğerleri

2008-01-01T21:04:00.000+03:00

Arabistana geldiğimde büyük bir sürprizle karşılaştım. Önce sevindim, sevimli buldum onları ama şimdi fikrim çok değişti. Yakından bakınca hiç de sevimli değillermiş meğer. Fakat acziyetlerine binaen katlanıyorum onlara. Bahçemizdeki güvercin aşiretinden bahsediyorum. Ebrulide de bahsini etmiştim sizlere. Her yaştan güvercin var bu aşirette. Sürekli bahçemi kirletiyorlar. Onların yüzünden hortumla süpürge elimden düşmez oldu. Üstelik haber vermeden birden bire hep beraber uçuyorlar. Bir gürültü kopuyor.Sanki uçak kalkıyor bahçemden. Ödüm kopuyor.

Napacağımı şaşırdım. Yuvalarını alıp başka bir yere koysak diye düşündüm. O zaman da bir daha dönmezlermiş ve yavruları sahipsiz, yanlız kalırlarmış. Bu durumda kıyamadım tabi masumlara. Fakat yine de çaktırmadan çözüm yolları düşünüyorum. Bu konuda bilgisi olan varsa bana bir çare söylesin lütfen.

Gelelim şükufe ve aşiretine.. Buyrun tanıştırayım sizleri..

Soldan sağa; şükufe, makbule, lütfiye ve hayriye. Genelde ayrılmazlar, her yere beraber uçarlar. Hayriyenin iki tane yavrusu oldu. Aşağıda onlarda boy gösterecekler sizlere.

Bu arkadaş, kendini yavru zanneden koca bebek. Lütfiyenin yavrusu olur kendileri. Lütfiye her gün kanat çırpmayı öğretiyor sabırla ama bu kendini yavru zanneden koca bebek bir türlü çırpamıyor kanadlarını. Ben de gözünün içine bakıyorum artık öğrensin de uçsun diye ama öğrenemeyecek sanırsam:( Nerdeyse ben öğrenicem..

Bunlar da Şükufe ile Makbule. En iyi yaptıkları şey nöbet tutmak. Lütfiye ve Hayriye yavrularıyla ilgilenirken Şükufe ve Makbule de yabancılara karşı nöbetteler. En başta bana karşı nöbet tutuyor nankörler. Sürekli göz hapsinde tutuyorum bu güvercin aşiretini, e tabi bir de her gün postalamak için planlar yapıyorum içimden, hissettiler galiba. Farkındayım, biraz asi takılıyorlar bana karşı.

Bu garibimin de ismi Garip. Pek bir zararsızdır diğerlerine göre. Hem de çok gariptir zavallı.Ama boydan kaybediyor. Sürekli bahçeme geliyor bu hayvancık da, kuş kuşu çekiyor galiba, ama Şükufeler garibi küçümsüyorlar, dışlıyorlar. Bu da aralarına giremediği için üzülüyor tabi. Genelde bu köşede uzaklara dalar dalar gider garibim.

İşte Hayriyenin yavruları.. Hep böyleler işte siz de şahitsiniz. Yan gelip yatıyor tembeller..

Beslenme zamanları gelmiş. Hayriye ,Hasip ile Nasibe ağzıyla toplayıp getirdiği yiyeceklerden veriyor. Görünen yavrunun adı Hasip. Nasip de hemen arkasında.

Şükufe ile Makbule bu kez farklı bir nokta da nöbetteler.

Flaşlardan çok sıkılan Hayriyenin bana olan sinirini görüyorsunuz burda. Nasılda kötü kötü bakıyor.

Bir de sakız hanım vardı.Bembeyaz bir güvercin. Fakat fotosunu şimdilik yayınlayamayacağım.. Aşiretin devamı da vardı esasında. Lakin bu seferlik bu kadar yeter. Şükufe ve diğerleri sizlerle tanıştıklarından memnun oldular:)

Sevgilinin Diyarından

2007-12-28T00:58:00.000+03:00

Herkese merhaba!
Görüşmeyeli haliniz keyfiniz iyidir inşaallah.Özlemişim buraları.Sizlere anlatacak çok şeyler birikti bir kaç haftadır. Hangisinden başlasam diye düşünüyorum. En başından başlasam çok uzun sürer,onun için Suuda gelme yolculuğumu listeden çıkarıyorum izninizle. Zaten acı uçak kazasından sonra uçağa binmek çok zor olmuştu benim için, en iyisi hatırlamamak. O yolculuğa dair,İstanbulda uçağı beklerken sevdiğim bir arkadaşımın evinde geçirdiğim bir kaç güzel saati hatırlayayım ben sadece. Burdan sevgilerimi iletiyorum kendisine bu arada.:)

Neyse; filmin bir kısmını atlayarak en güzel kısmından;Medine'ye, Sevgilinin diyarına, alemlerin Efendisine vuslatımdan konuya girmek istiyorum müsadenizle.

Suuda geldiğim ilk günlerde hemen Medine'ye, mescide ziyarete gimeyi hayal etmiştim ama olmadı.Bu günlerde hasta bakmakla iştigal ettim daha çok.Yaklaşık bir hafta sonra bayram tatilinin son gününde düştük Medine yollarına. Nasıl özlemişim yollarını, tozlarını... Öyle şirin gözüküyor ki herşey gözüme. En ufak bir ayrıntıyı bile atlamıyorum yolda. Bakmaya doyamıyorum etrafıma. Halbuki hiç birşey yok, yol işte. Sanki Türkiye'de gurbetteymişim de aslımı bulmuşum gibi oldum. Allah'ıma nasıl şükredeceğimi bilemedim. Bana tekrar nasip etmişti bu mübarek diyarı. Gelebilmiştim sonunda, ve şu anda O'na doğru gidiyordum bile. Saatler sonra yeryüzünün en güzel mescidindeydim.

İşte girdik Mediye, nasıl da sessiz, nasıl da mülayim.Tıpkı bıraktığım gibi. Korkuyor sanki Nebi'yi rahatsız etmekten herkes ve herşey. Korkulmaz mı hiç? Alemlerin Efendisi yatıyordu burda, bu şehirde. İnsan yürürken bile korkmalıydı rahatsız etmekten Nebi'yi.

Nasıl bir huzur var Allah'ım bu şehirde. İçime çekiyorum havasını sürekli, mümkün olsa çekip bitireceğim bütün havayı.

Gittikçe yaklaşmışdık O'na.Çok az kalmıştı ki, yine yanlış yola girivermişiz. Aksilik işte elim yüreğimde görmeyi beklerken yeşil kubbeyi, daha da uzaklaşmışdık ondan.

Sonunda doğru yola girdik. Arabayı park ettikten sonra merdivenleri çıkıp bahçesinde biraz yol almak bu kadar mı uzun sürer Allahım. Ayaklarım birbirleriyle yarışıyorlardı sanki daha önce varmak için yanına. Yanına dediğime bakmayın, henüz bir kez bile yanına gitmiş değilim. Bahçede kubbesinin yeşilini izlerken gözyaşlarıyla sohbetimden bahsedyorum ve artık üzülmüyorum buna. Canım Efendim benim geldiğimi bilsin bana yeter. Beni cennette en yakınındakilerden etsin Rabbim daha ne isterim.

Hayalimde Efendimizle sohbet ederek ona :"Geliyorum, koşuyorum yanına.Çok az kaldı Canım Efendim" diyerek koşar adımlarla ilerlerken varmıştım sonunda huzuruna.

Allahım sana şükürler olsun Rabbim.
Beni bu mutluluktan mahrum bırakma Allah'ım.
Başımı kaldırdım ve dünyam ıslak ıslak, yeşerdi birden.

"Selamunaleyküm Ya Resulullah!
Selamunaleyküm Ya Habibullah!
Selamunaleyküm Ya Nebiyullah!" dedim...
"Ben geldim, seni çok özledim ve çok korktum sana varamamaktan. Ama vardım hamd olsun Allah'ıma. Yanındayım canım Efendim."

Hasretimi gidermeye çalışıyordum ama gideremezdim ki böylesi bir hasreti. Her gittiğinde mescidine, her baktığında yeşil kubbeye sanki daha da özlüyor insan. Ölüversem şimdi diyorum kendime, ölüversem olmazmı? Kavuşamazmıyım Peygamberime. Geliverse azrail de elimden tuttuğu gibi beni uçursa onun yanına doğru... ne güzel olurdu..

Duamı ettim, selam gönderenlerin selamlarını ilettim ve gözyaşlarıyla veda ettim Nebi'ye. Ama gözüm arkamda kalmıştı. Tek gözümmüydü ki arkamda kalan, gönlümde yanımda değildi. Gözümle beraber gönlümde Efendimizin yanında kalmıştı.Gözüm gönlüm açılmıştı onun yanında.Gözümü gönlümü açan Allah'ıma hamd olsun.

Rabbim beni ayırmasın buralardan inşaallah.Gelmek isteyen herkese de nasip et güzel Allahım.

Yanına Geliyorum Ey Sevgili!

2007-12-13T01:05:00.000+03:00

En kısa zamanda sevgilinin diyarından yazmak ümidiyle..

Hakkınızı helal edin,Allah'a emanet olun.

Su Gibi Aziz Olalım

2007-12-11T23:31:00.000+03:00

Su hayattır,Allahın bizlere çok büyük bir ikramı, lütfudur. Büyük nimettir. Su hakkında söylenecek çok şey var aslında ama benim ilk aklıma gelen atalarımızın dediği gibi "Su gibi aziz ol." sözüdür.

Evet çok azizdir su. Hayatımızdaki büyük yerini,suyun içinde yaşayan balık misali kıymetini her ne kadar bilmesek de, her ne kadar bir damlasının bile şükrünü eda edemesek de, Yüce Allah yine de biz kulları için onu gökden indiriyor aşağılara. Nasıl bir şefkat, nasıl bir lütufdur su.

Su, çok da mütevazidir. Gökden iner ama hep aşağılarda gezer, en aşağılarda...toprağa karışır.Değdiği yere can verir, değmediği yer de kurur. Temizdir, gittiği yeri de temizleyerek gider.Su temizlikdir.

Allah suyun kıymetini şu ayetle açıklıyor insanlara:

“Biz, ölü olan toprağa can vermek, yarattığımız nice hayvanların ve nice insanların susuzluğunu gidermek için gökten tertemiz su indirdik” Furkan suresi, 48, 49

"İçtiğiniz suya baktınız mı?Buluttan onu siz mi indirdiniz, yoksa indiren biz miyiz?Dileseydik onu tuzlu yapardık. O halde şükretseniz ya!" vakıa suresi 68-70

"Yeryüzünde haşmetli dağlar yarattık, sizlere tatlı sular içirdik.." Murselat suresi 27. ayet

"De ki: "Baksanıza, eğer suyunuz çekilse, size kim bir akarsu getirebilir?" " mülk suresi30.ayet

Allah, hepimize suyun kıymetini bilmeyi ve şükrünü eda edebilmeyi nasip etsin.

Su gibi aziz olun:)

Ne Demeli?

2007-12-08T01:09:00.001+03:00

İnsanlık ayıbı mı?

Varlıklılar, fakirlere yardım elini uzatmıyor,ondan bu acı..

Kader mi?

Dünyanın her yerinde bir sürü muhtaç var, hepsini görüp yardım edemeyiz ki. Bu da onların kaderiymiş.

Hazret-i Hamza

2007-12-07T02:08:00.000+03:00

Teşrif eder misiniz?

Abdullah ibni Mes'ûd buyuruyor ki:Müşriklerden Velîd adında birinin bir putu vardı. Safâ tepesinde toplanırlar, bu puta ibâdet ederlerdi. Bir gün Peygamber efendimiz, onların yanına gitti ve onları îmâna da'vet etti. Kâfir olan bir cinnî, o putun içine girdi ve sevgili Peygamberimiz için uygun olmayan sözler sarfetti. Peygamber efendimiz üzüldüler.Efendimiz başka bir gün yine müşrikleri îmâna da'vet etti. Bu kez müslüman bir cinnî, müşriklerin elindeki putun içine girip, sevgili Peygamberimizi ve İslâmiyeti anlatan güzel sözler ve beyitler söyledi.Müşrikler, bu sözleri duyunca, başta Ebû Cehil olmak üzere ellerindeki putu parça parça ettiler. Resûlullaha saldırdılar. Mübârek yüzü kana boyandı. Onların bu ezâ ve cefâlarına tahammül gösterip, şöyle buyurdular:- Ey Kureyşliler! Bana vuruyorsunuz. Ama ben sizin Peygamberinizim.

Peygamber efendimiz, oradan ayrılıp evine geldi. Bir hizmetçi kız, bu hâdiseyi, başından sonuna kadar görmüştü.Bu sırada Hz. Hamza, dağda avlanıyordu. Bir ceylana ok atmak için hazırlandı. Ceylan dile gelerek dedi ki:- Yâ Hamza! Bana ok atacağına kardeşinin oğlunu öldürmek isteyenlere ok atsan daha hayırlı olur.Hz. Hamza bu sözlere hayret ederek süratle evine hareket etti. Hz. Hamza âdeti üzere, avdan dönünce, tavâf yapmak için Harem-i şerîfe uğrar, ondan sonra evine giderdi. O gün tavâf yaparken, hizmetçi kız, yanına gelerek dedi ki:- Ebû Cehil, kardeşinin oğluna, şöyle şöyle söyledi.Hz. Hamza, Peygamber efendimize hakâret edildiğini işitince, akrabâlık damarları hareket etti. Silahlarını kuşanarak, Kureyş kâfirlerinin bulunduğu yere geldi.- Kardeşimin oğluna, kötü söz söyliyen, kalbini inciten sen misin? diyerek, boynundaki yay ile, Ebû Cehil'in başını yedi yerinden yardı.

İman etmenle sevinirim

Hamza, Peygamber efendimizin yanına gelip dedi ki:- Yâ Muhammed, Ebû Cehil'den intikamını aldım. Onu kana boyadım, üzülme, sevin!
Sevgili Peygamberimiz buyurdu ki:

- Ben, böyle şeylere sevinmem.

- Seni sevindirmek, üzüntüden kurtarmak için, ne istersen yapayım.O zaman Peygamber efendimiz buyurdu ki:

- Ben ancak senin îmân etmen ile, kıymetli bedenini Cehennem ateşinden kurtarman ile sevinirim. Bunun üzerine Hz. Hamza hemen Müslüman oldu.Hakkında âyet-i kerîme geldi.

Endişeye lüzum yok

Peygamber efendimiz, Hz. Hamza ve diğer bir kısım Müslümanlar Hz. Erkam'ın evinde bulunuyorlardı. Bir ara kapı vuruldu. Gelen kimsenin, silâhlarını kuşanmış şekilde Hz. Ömer olduğu görülünce, bazıları endişeye kapıldı. Hz. Hamza;

- Gelen tek bir kişidir. Bu kadar endişeye lüzûm yok. Eğer, hayır için geldi ise hoş geldi. Yok eğer şer için geldi ise kendi kılıcı ile başını keserim, dedi.Dışarı çıktı ve dedi ki:

- Yâ Ömer! Sen ne zannedersin? Biz Abdülmuttalib evlâdıyız. Her birimiz Allahü teâlânın izni ile demiri çiğneyip havaya püskürtürüz. Allah ve Resûlü için can ve baş fedâ ederiz. Sen Resûlullaha zarar vereceğini zannediyorsan aldanıyorsun.

Sevgili Peygamberimiz, bu konuşmaları işitti. Kendileri gelerek, iltifat ile Hz. Ömer'i karşıladı. Hz. Ömer de Müslüman oldu. Bu iki kahraman sayesinde Müslümanlar kuvvet buldular, ibâdetlerini açıktan yapmaya başladılar.

Cebraili görmeye dayanamadı

Hz. Hamza bir gün, Cebrâil aleyhisselâmı kendi aslî şeklinde görmeyi arzû ettiğini, Peygamber efendimize bildirdi. Peygamber efendimiz de Hz. Hamza'ya sordular:- Onu görmeye dayanabilir misin? - Evet dayanırım.- Öyle ise yere otur da bak!

Hz. Hamza Cebrâil aleyhisselâmı görünce, bayıldı, arkası üstüne düştü

Efendimiz beyaz sancak verdi

Hz. Hamza, Hz. Zeyd bin Hârise, Hz. Ebû Mersed Kennaz, Hz. Enes ve Hz. Ebû Kerse ile beraber Medîne'ye hicret etti.hicret ettikten sonra, Kureyşli müşrikler boş durmadılar. Peygamberimizi Medîne'de rahat bırakmıyorlar.bir müşrik kervanının Medîne yakınlarından geçmekte olduğu işitildi. Sefer hazırlığı yapıldı. Sefere çıkacak birliğin kumandanlığına Hz. Hamza'yı getiren Peygamberimiz, ona beyaz bir bayrak verdi. Hz. Hamza'ya verilen bu bayrak İslâm tarihinde Müslümanların kullandığı ilk bayrak idi.

Doğru bir iş yaptı

Hz.Hamza otuz süvari ile savaşa hazırlanırken, müşrikler üçyüz süvari ile gelmişlerdi.Mecdi bin Amr el-Cühenî, iki tarafın da müttefiki idi. Müslümanların sayıca çok az ve müşriklerin çok fazla olduklarını ve düşmanların bu ilk çarpışmada yenebileceklerini düşünerek arabulucuk edip iki tarafı çarpışmaktan vazgeçirdi. Sonra Hz. Hamza ve arkadaşları Medîne'ye geri döndüler. Mecdî'nin bu hareketi Peygamber efendimize arzedilince çok memnun oldular ve buyurdular ki:

- İyi ve doğru bir iş yapmıştır

Kalk ya Hamza!

Hz. Hamza, Ebva, Veddan ve Zül' uşeyre gazâlarında Peygamber efendimizin beyaz sancağını taşıdı.Bedir gazâsında 313 Eshâb-ı kirâm, 1000 müşrikle karşı karşıya geldi. Mekke müşriklerinden Utbe, Şeybe ve Velîd meydana çıkarak er dilediler. Peygamberimiz buyurdu ki: - Ey Hâşimoğulları! Kalkınız, Allahü teâlânın nûrunu söndürmek için gelenlere karşı, Hak yolunda çarpışınız ki, Allahü teâlâ zaten Peygamberinizi de bunun için göndermiş bulunuyor. Kalk yâ Hamza! Kalk yâ Ali! Kalk yâ Ubeyde bin Hâris!

Melekler de savaşa indi

Hz. Hamza, Hz. Ali, Hz. Ubeyde miğferlerini giydiler. Meydana yürüdüler. Müşrikler dediler ki:- Sizler kimlersiniz? Eğer bizim dengimiz iseniz sizinle çarpışırız.Eshâb-ı kirâm da;

"Ben Hamza'yım! Ben Ali'yim! Ben Ubeyde'yim!" dediler. Bunun üzerine müşrikler cevap verdiler:

- Sizler de bizim gibi şerefli kimselersiniz. Sizinle çarpışmayı kabûl ettik.Eshâb-ı kirâm, müşrikleri, önce îmâna da'vet ettiler. Onlar kabûl etmediler. Ondan sonra
Eshâb-ı kirâm, müşriklerin üzerine saldırdılar. Hz. Hamza ve Hz. Ali, Utbe ve Velîd kâfirlerini, anında öldürdüler. Hz. Ubeyde, Şeybe'yi yaraladı. Şeybe de Hz. Ubeyde'yi yaraladı.Hz. Hamza ve Hz. Ali, Şeybe'yi orada öldürüp, Hz. Ubeyde'yi kucaklayıp Resûlullahın huzûruna getirdiler.Ebû Cehil, müşrikleri savaşa teşvik etmeye başladı. Her iki taraf bütün güçleriyle saldırıya geçtiler. Bu savaş her iki tarafın ilk büyük savaşıydı. Eshâb-ı kirâm, "Allah Allah" diyerek, tekbîr getirerek hücûm ediyordu. Hz. Hamza, her iki elinde birer kılıç ile çarpışıyordu. Peygamber efendimiz "Yâ Hayyu! Yâ Kayyûm!" buyurarak Allahü teâlâya yalvarıyordu.Peygamberimiz, Eshâbını, böyle yiğitçe çarpışıyor gördükçe;

- Onlar, Allahü teâlânın yeryüzündeki arslanlarıdır, buyurarak onları takdîr ediyordu.Allahü teâlâ, Peygamberimize yardım için melekleri de savaşa gönderdi. Eshâb-ı kirâm daha kılıcını vurmadan müşriklerin kellesi yere düşüyordu. Müşrikler bozguna uğradılar. Ebû Cehil de öldürüldü. Mekke'ye doğru kaçmaya başladılar. Hz. Hamza, Bedir'de fevkalâde kahramanlık gösterdi. Bedir savaşı, Peygamber efendimizin zaferiyle neticelendi. Eshâb-ı kirâmdan 14 kişi şehîd oldu.

Ben Allah'ın arslanıyım!

Peygamber efendimiz, Uhud harbinde; Hz. Hamza'yı en önde zırhsız süvârilerin başında çarpışmakla vazifelendirdi. Hz. Hamza, iki elinde de kılıç olduğu hâlde;- Ben Allahü teâlânın arslanıyım! diyerek, düşmanı önüne katmış, öldüre öldüre ilerliyordu.Safvân bin Ümeyye, etrafındakilere, "Hamza nerededir? Bana gösteriniz!" diyor, savaş meydanını araştırıyordu. Bir ara gözleri, iki kılıç ile halkı kıyâsıya kesip biçen birini görünce sordu:- Bu çarpışan kim?Çevresindekiler dediler ki:- Aradığınız kimse! Abdülmuttalib oğlu Hamza!- Ben bugüne kadar, düşmanını öldürmek için saldıran, onun gibi hırslı, onun gibi gözüpek bir kimse daha görmedim.Uhud'da herkes bütün güçleriyle çarpışırken, bir ara Resûlullah efendimiz ile Hz. Hamza arasında kimse kalmadı. Hz. Hamza, hiç arkasına bakmıyor, hep ileri doğru hücûm tazeliyordu. Savaşın başlamasından o ana kadar tek başına 30 müşriki öldürmüştü. Bu sırada Siba bin Ümmü Ammâr; "Bana karşı koyabilecek bir yiğit var mı?" diyerek Hz. Hamza'ya meydan okudu. Hz. Hamza, "Demek sen Allaha ve Resûlüne meydan okuyorsun, öyle mi?" deyip onu da öldürdü.

Şehit oldu

Hz. Hamza büyük kahramanlıklar gösterdikten sonra bu savaşta Vahşî tarafından şehîd edildi.Vahşî, Mekke'nin fethinden sonra, Tâiflilerle birlikte Medîne'de mescide gelip, îmân etti, affa kavuştu. Fakat Yemâme tarafına gitmesi emrolundu. Resûlullaha karşı çok mahcûb olup, başı önünde yaşadı.Hz. Hamza şehîd olduğunda oruçlu idi. Hz. Peygamberimiz, kendisi için, "Seyyid-üş-Şühedâ = şehîdlerin efendisi"buyurdu. Ve cesedini meleklerin yıkadıklarını haber verdi.Savaş bitmişti. Şehîdlerin yanlarına gidildi. Peygamber efendimiz, Hz. Hamza'nın mübârek cesedini görünce, dayanamadı. Ağladı. Mübârek gözlerinden yaşlar akarak buyurdu ki:

- Ben, şu şehîdlerin, Allahü teâlânın yolunda canlarını fedâ ettiklerine, Kıyâmet günü şâhidlik edeceğim. Onları kanlarıyla gömünüz. Vallahi, Kıyâmet günü mahşere yaraları kanayarak gelecekler. Kanlarının rengi kan rengi, kokuları da misk kokusu olacaktır.Daha sonra Peygamber efendimiz buyurdu ki:

- Bana Cebrâil aleyhisselâm gelip Hamza bin Abdülmuttalib'in göktekiler katında, "Allahın ve Resûlünün arslanıdır" diye yazıldığını haber verdi.Hz. Hamza'nın ve diğer şehîdlerin cenâze namazları kılındı. Hz. Abdullah bin Cahş ile Hz. Hamza'nın cenâzeleri bir kabre kondu. Hz. Hamza, Hz. Abdullah'ın dayısı idi.

Ve aleykümselam

Hz. Hamza orta boylu idi. Kılıcını çok iyi kullanır pek mükemmel ok atardı. Pehlivanların pîri idi. Peygamber efendimizin amcası ve aynı zamanda süt kardeşi idi. Peygamberimiz kabrini ziyârete gider, selâm verirdi. Mezardan, "Ve Aleykümselâm yâ Resûlallah" diye cevap gelirdi.Hz. Fâtıma buyurdu ki:

- Birgün Hz. Hamza'nın kabrini ziyârete gittim. "Esselâmü aleyke yâ Resûlullahın amcası" diye selâm verdim. "Ve Aleyküm selâm ve Rahmetullahi ey Resûlullahın kızı" diye mezardan cevap geldi.Şeyh Muhammed isminde âlim bir kimse Hz. Hamza'nın kabrini ziyârete gitti. Selâm verdi. Mezardan, selâmına cevap verildi ve, "Yâ Şeyh Muhammed, bu sene bir erkek evlâdın olacak, ona benim ismimi koyunuz" dedi. O âlimin erkek çocuğu oldu ve adını Hamza koydu.

Çok Korkunç!

2007-12-06T02:09:00.000+03:00

Bir çok insan, şelaleleri çok sever. Halbuki sevilecek bir yanı yok bence.Bilakis insanın ödünü koparıyor.Resimde bile uzun süre bakamıyorum.Su mu tutuyor nedir? Şuna baksanıza Allah aşkına. Bu fotoya bakıpta dizlerinin bağı çözülmeyen var mıdır acaba? Çok korkunç!

Protesto Ediyorum

2007-12-04T00:19:00.000+03:00

Suudi Arabistan Konsolosluğunu protesto ediyorum!

Aslında az evvel güzelce anlatmıştım acı gerçekleri,ama yayınlayamadım. Herşeye rağmen Efendimiz'in milletinden olan ve oralarda yaşayan insanlara laf söylemeyeyim ve söyletmeyeyim dedim. Bence iyi de ettim. Fakat en azından bir protesto gösterisinde bulunayım diyorum.İçim soğusun biraz. Ne şekilde protesto etsem diye düşünüyorum. Parlak bir fikriniz varsa haberim olsun lütfen..

SÜPER BABAANNE

2007-12-02T23:35:00.000+03:00

Genelde aile büyükleri evhamlı, vesveseli olurlar.Babaanneler, anneanneler falan..

Mesela; olmadık şeyleri hayal edip korkarlar. Benim babaannem de bunlardan bir tanesi.

Hem de en ileri derece de olanlarından:) Öyle ki; çarşıya çıkarken olurda kazayla beni görürse, köşebaşına varana kadar tembihlerde bulunur. Eve dönene kadar da okur üfler sağolsun:)

B: "Aman ha kızım, "şu parfüm nasıl kokuyor" diye soranlar olursa sakın koklama."

A: "Koklamam da, sen de çok panik yapıyorsun ama:)"

B: "Yok kızım yok.Sen bilmiyosun dışarıyı"

B: "Sakın oyalanma!"

B: "Alacağını al hemen gel!"

B: "Kaçta burda olursun? "

A: "Üçte evde olurum inşaallah"

B: "Üç mü? Napacan ki o saate kadar? Çarşıyımı alacan sanki."

A: "Tamam, erken gelmeye çalışırım, bişey istiyor musun?"

B: "Hususi bakma da, gözüne çarparsa çanta için küçük bir ıslak mendil al görürsen."

A: "Olur, alırım.Hadi hoşçakal"

B: "Bak heleeee!"

A: " :((( Efendim? Nolduu?"

B: "Şimdi saat kaç, gecikme haa!" vs..vs........

***

Aslında anlatacağım bunlar değildi, artık nasıl dolmuşsam:)Neyse sadete geleyim.

Babaannem evhamının yanı sıra çok okumasıyla da ün salmıştır. Öyle ki, her gelenin gidenin arkasından okur, gece sürekli namaza kalkar, falanca aklına gelmiştir, sabaha kadar ona okur üfler. Çocuklardan birisi biraz ağlasa " nazar oldu, nazar oldu yavruma " der yine okur, okuur.. Sonrada bir güzel üfler..Bir gün kızıma kucağımdayken okuyup üflediğini hatırlıyorum da, arada ben de epeyce nasiplenmişdim nefesinden:)

Geçen gün de evimizin bahçesine komşunun tavukları girmiş. Babaanneciğim de bunları pencereden görünce çıkmış kovalamış tavukları. Tavuklar kaçışmışlar tabi sokağa doğru. Babaannem de bunların gittiğini görünce farkında olmadan başlamış arkalarından okuyup üflemeye yine:)) Biraz sonra farketmiş yaptığını ve gülmüş kendine. Günler sonra da bana anlattı yaptığını beraber epeyce güldük. Ama bana çok tembih etti "Kimseye söyleme sakın!" diye.

Sakın sizde söylemeyin kimseye e mi?. Gülerlermiş sonra:))

Huzur; Tevekkülde!

2007-12-02T00:37:00.000+03:00

"Mevlam görelim neyler...Neylerse güzel eyler" demeli..

Yazık mı Oluyor?

2007-11-29T01:12:00.000+03:00

Bir kaç saniye önce..

İnternetteki günlük olağan gezintimi yaptım, bitirdim.

Tam pc'yi kapatıyordum artık ki; sevdiğim bir parça çıktı radyoda. "Şunu da dinleyeyim de öyle kapatayım" dedim.

Bu arada tavana bakınıyordum.

Düşündüm..düşündüm..

Vakit israfından başka bir şey değildi aslında bütün yaptıklarım.Akşam tv'den seyrediyordum zaten haberleri.Pc'den tekrar tekrar okumak da neydi?

Radyo dinlemekte neydi gecenin bir saatinde?

Saçma sapan bir parça için beklemek de neydi?

Kaç gündür elime bile alamadığım Kur-an'ım bana mahzun mahzun bakarken ben nelerle uğraşıyordum.

Zerre kadar şeylerin bile hesabının sorulacağı bir yere giderken, yolda böyle boş şeylerle uğraşmak da neydi.. "Yazık mı ediyorum kendime?"dedim.

"Evet. Elbette yazık oluyor gafil!" dedi hakikat bana.

Nelerde Uydururmuş:)

2007-11-28T19:04:00.000+03:00

Betül, okumak için eline Kuran'ı Kerim' alır.Bir süre kendince okur ve:

B:"Anne! buyda ne yazayyo biliyoy musun?"

A:" Ne yazıyor kızım?"

B:"Hmmm..Betül'e pantolan alın, hmmm... bebek alın..başkaa..membe (pembe) havuc (havuz) alın.. büssürü büssürü oncak (oyuncak) alın..çips alın..deyyoo." :)

sobelenmişim

2007-11-27T00:34:00.000+03:00

Gülruh arkadaşım tarafından sobelenmişim. Sobelenen sorulan soruya cevap verecekmiş.Nihayetinde de başkasını sobeleyecekmiş. Ben biraz şanslıyım.Gülruhun sorusu çok kolay çünkü.

-Müslüman ahlakı ve yaşantısı nasıl olmalı?

-Müslüman; Efendimiz'in edebiyle edeplenip, O'nun yaşantısını örnek almalı.

***

Aslında aklıma çok güzel konular geldi fakat biraz ağır olacaktı. Ben de, hafifleştirilmişinden "kaza ile kader nedir?" diyorum.

Kime diyorum?

Emircan Hocama diyorum.Artık cevabımızı da ne zaman alabiliriz,onu da bilmiyorum.Malum, bu günlerde pek ilgilenmiyor :) Onun için (usule biraz aykırı olacak ama ) sizlerde yorumlarınızla bizleri aydınlatabilirsiniz.Fakat (usule aykırı) bir şey daha rica edeceğim. Mümkünse kısa cümlelerle yazınız. Kısa ve aydınlatıcı olsun. Zaten uzun uzun herkes anlatır dimi? Marifet kısa ve öz konuşmakta..:)

Cümleten kolay gelsin.

Sizce Hangisi?

2007-11-25T19:24:00.001+03:00

Geçen günlerde komşumuz gelmişti ziyarete.

Oturduk muhabbet ettik.

Biraz sonra :"Size bir şey soracağım." dedi.

"Sor bakalım F.Abla." dedim.

"Sizce HUZUR mu önemli SAĞLIK mı? " dedi.

Biz, uzun açıklamalardan sonra ve tartışmalar eşliğinde tercihimizi yaptık.

Siz ne dersiniz?

"HUZUR mu? SAĞLIK mı?"

Bunları Biliyor muydunuz?

2007-11-24T17:26:00.000+03:00

Kayınvalide;çaydanlık gibidir.Sürekli, fokur fokur kaynar ve ortalığı kaynatır.
Gelin;demlik gibidir.Sinsi sinsi demlenir ve sinsilik yapar.
Damat;çay bardağı gibidir.Gelin gelir doldurur, kaynana gelir doldurur.
Görümce;çay kaşığı gibidir.Arada bir gelir, ortalığı karıştırır ve gider.
Kayınpeder;çay tabağı gibidir.Okkalı okkalı oturur.

Hayvan Olmak Nedir?

2007-11-22T21:06:00.000+03:00

Tez Ola Vuslat.. Tez Ola..

2007-11-21T01:18:00.000+03:00

Yakında görür müyüm yurdunu,

İçime çeker miyim Medineyi kaplayan mis kokunu?

Çok özledim Medine'ni, Medine'nin yolunu

Yitirmemeye çalışıyorum umudumu.

Yüreğime inince anlıyorum aslında,

Yeşil kubbeye kurban olayım ama,

O da yetmezmiş meğer bana,

Gül yüzünü görmek isterim artık karşımda.

Tez ola vuslat tez ola.

Aşık maşukuna kavuşa.

Rüyamda da görmez oldum, hayrola..

Dayanamıyorum özlemine haberin ola.

Gözyaşlarım tükenmedi, sel oldu,

Yüreğim aşkından kabardı Sen oldu,

Hasretin bu bedeni yaktı kavurdu,

Kavuşma ümüdim beni ayakta tuttu.

Çok korkuyorum Efendim, çok..

Beni tanımamandan, istememenden,

Sen beni tanımaz istemezsen,

Her an ölürüm kederimden.

Ümmetine beni de kabul et Efendim!

Etmezsen bi başıma ben neylerim?

Perişan olurum, kahrolur biterim.

N'olur şefaatini esirgeme canım Efendim.

Ah Efendim mecnun bu can sana.

Ne zaman kavuşuruz acaba,

Ne zaman varırım yanına ..

Tez ola vuslat tez ola!

olmuyor yahu:(

2007-11-20T00:47:00.000+03:00

uzun zamandır blogumun şablonunu değiştirmek istiyorum ama nerdee..

yapabilseydim bari.

ne zor bir işmiş.

uğraşdım uğraşdım olmadı.

sonunda "en azından klasik şablonlardan bir tane seçeyim" dedim.

bu da pek bir parlak oldu sanki.

gözümü alıyor.

beğenmedim.

yine de kalsın bari bir kaç gün.

bu aralar sıkça değiştiririm heralde..

pes edene kadar uğraşırım artık.

hadi bana kolay gelsin.

Eli yapmış..mış..mış..

2007-11-19T16:42:00.000+03:00

Kardeşinin uyuması kızımı neden rahatsız ediyor, anlamıyorum?

Çocukcağızı uyuturken nerde,nasıl uyutacağımı şaşırdım.

Hırsız gibi evin en gizli saklı köşelerine saklanıyorum.

Ablasına görünmeden uyutabilme başarısına ulaşırsam ne mutlu bana!

Ama ufaklık, uyuyunca tehlikeyi atlatmış olmuyor tabi.

Ablamız hemen farkediyor kardeşinin yokluğunu ve fizana götüremediğim için bebeği mutlaka buluyor sonunda:(

Hedef iştahla emilen emzik!

Bebeğin emziği kendisinden sonraki ilk düşmanımız.

Derin uykudaki kardeşinin emziği Betülü rahatsız etmiş olacak ki, pat diye çekiyor ağzından.

Uyanmadı mı?

B planını uyguluyor o zaman.

Çekmeceyi veya dolabı açıyor ve son gücüyle küüüt diye tekrar kapatıyor.

Her zaman işe yarayan b planı ile yine muvaffak oluyor ablamız ve ufaklık çığlık çığlığa..:(

"Neden yaptın kızım?" sorularına da son derece pişkin, umursamaz ve bir o kadar da sevimli bir tavırla, boynunu bükerek ve tebessüm ederek:

" Ben yapmadım anne, elim yaptı" cevabını alıyorum.

Kızsam mı? Yoksa gülsem mi? bilemiyorum...:(

Efendilerin Efendisi Nerde Kaldın?

2007-11-16T19:21:00.000+03:00

Ey kainatı aydınlatan sevgili..

Tamam.Yüreğimdesin,

Ama nerdesin?

Ey gönlümün Gülü,

Tamam. Gönlümdesin,

Ama nerdesin?

Ey hayatımın ışığı..

Ben hayattayım,daha ölemedim..

Ama sen yoksun.

Sen yoksun ama ben varım!

Nerde kaldın sevgili? Nerde kaldın?

Hani beni de alacaktın? Nerde kaldın?

çok şükür:)

2007-11-16T01:22:00.000+03:00

Uzun zamandır servisde bakım gören arabama sonunda kavuştum.İyi parlatmışlar ama değil mi?:)

efsane geri döndü:)

2007-11-14T19:17:00.000+03:00

Duyduk duymadık demeyin, peynir ekmek yemeyin (nedense?)

Canım arkadaşım Ebruli tekrar aramıza döndü.

Bütün blog camiasına duyurulur.

Ama ona pek güven olmaz, her an tekrar noktayı koyabilir. Baştan uyarayım da..

Bu alemde imajım zedelensin istemem:)

(öf be! ne reklam yaparmışım ama:))

Gözyaşı Geceleri

2007-11-13T16:23:00.000+03:00

bilgisayarınızın sesini açarak sabırla izlemenizi tavsiye ederim.

:)

2007-11-13T00:01:00.000+03:00

-Annem yine ön yıkama yapmamış galiba. Ağzımdaki leke çıkmamış. Aman anne ya, bi öğrenemedin gitti beni yıkamayı. Bak yine paparazilere yakalandım işte.

Ne var kardeşim? Çekmesene sende. Allah Allah ya.. Allah Allah..:(

Takip Ettiğiniz Kaç Blog Var?

2007-11-09T12:55:00.000+03:00

Son zamanlarda pc'nin başına oturuyorum blog aleminde bir gezinti yapayım diye..ve hüsranla sona eriyor bu kısa gezintim.(her ne kadar zamanında bende ihmal etmiş olsamda üzücü bir durum.(siz söylemeden ben söyleyeyim:)..)) Topu topu bir kaç blogmuş takip ettiğim.Bu bloglardan da Ali Kahyavari kısaca bahsedeyim;

-Ali Kahya dedik madem onunla başlayalım.Ali Kahya her gün tıkladığım, bana göre bu işte en azimli blogcu.

-Eskiden Emircan Hocamın yazılarından sıkça müstefid olurduk, şimdilerde bizi mahrum bıraksada ben her gün bir umutla tıklıyorum bloguna.

-Ladybird;zaman zaman sekteye uğrasa da hala ümit var gibi:).Nur Pınarı adlı blogunu açtığında çok sevinmiştim ama pınar akmaz oldu.

-Kazım Mızrak;takip ettiğim sıradışı bir blogcu (idi). Sanırım yine yazmama kararı almıştı.Hayırlısı olsun.

-Cenk Unal;nadiren bloguna uğrasa da ben ısrarla tıklıyorum hala. Eskiden beri enişteme benzetmişimdir:)

-Ceylin;yeni blogculardan.Kısmetine mani olmuş gibi olmayayım ama yorumlara pek cevap yazmadığı için bir daha yorum bırakmayı düşünmesem de tıklıyorum:)

Yukarda saydıklarım hala takip ettiğim blogcular.Bunların yanı sıra bloguna ulaşamadıklarım, eskiden sıkça tıklayıp şimdilerde yazmadıkları için tıklamaktan vazgeçtiklerim ve vazgeçmek üzere olduklarım da var.İsimleri zikredilmeyenler alınmasınlar. Başlıktan da anlaşıldığı üzere hal-i hazırda takip etttiklerimi yazdım.

Bunların haricinde yeni gördüğüm bloglar (günlük değişmek üzere) oluyor.Mesela iki gündür çocuklarından bahseden annelerin blogları beni gülümsetiyor:)

ne tatlı bir kız

2007-11-08T00:58:00.001+03:00

mutluluk

2007-11-07T17:18:00.000+03:00

Bu Alemde, Bir Sen Beni Anlayamadın Yar

2007-11-06T23:55:00.000+03:00

Çocuklar, yalancı emziklerle, adam oldu yar.
İnsanlar, kuantum düşünce tekniğini buldu yar.
Amalar gördü, topallar koştu, sağırlar duydu yar.
Bu âlemde, bir sen beni, anlayamadın yar.

Hayal bile edilemeyen şeyler, bir bir gerçekleşti.
Keller kıllandı, kamburlar düzeldi, kadınlar erkekleşti.
Uzak mesafeler artık kısaldı, yabaniler evcilleşti.
Bu âlemde, bir sen beni, anlayamadın yar.

Dilin yalan söylese de, o kaçamak bakışların yaktı.
Hani, üşüdüğünü söylediğin ellerin de belki de sıcaktı.
Hep saklandın, allandın, pullandın, sonun ne olacaktı.
Bu âlemde, bir sen beni, anlayamadın yar...

Ne eşler varmış dünyada.Allah bu kişinin eşine sabır versin.Gerçi bana biraz abartılmış gibi geldi ama.. :) Bir de sizin fikrinizi alayım dedim..